Bonnie Bonny

Come back???

2007-08-14T00:41:00.000+09:00

ไม่เข้าใจว่าจะกลับมาทำไม ในเมื่อเราลืม(พยายาม)ได้แล้ว คือไม่เห็นก็ไม่นึกถึง ไม่ได้อยากเจอหรืออยากคุย แต่พอวันที่เราทำใจได้แล้วทุกอย่าง ยอมรับความจริงได้ในทุกเหตุผล เค้ากลับมา เพื่ออะไร เค้าไม่ได้คิดอะไรด้วยแล้วยังติดต่อกลับมาทำไม ยังมานัดเจอ ยังบอกว่าจะโทรมาแล้วก็ไม่โทร รู้ไหมว่ามันทำให้คนคนนึงกลับสู่โหมดความรู้สึกเลวร้ายอีกหนนึง อารมณ์ที่กินไม่ได้ นอนไม่หลับ อยากรู้ อยากเจอ อยากคุย....ไม่สงสารกันบ้างรึไงนะ

How I feel?

2007-08-10T23:23:00.000+09:00

I really do not know how I feel. I have many friends here but still lonely. My best friend came from the same undergraduate university, but now I am not sure that I be her best friend. I do not know why I feel like that...

1st midterm examinations just have past, I hope they are going to be all right!

My lover, who is I can only be his sister, is going to study in docterate degree in a few month. Everyone has a dreams and going to their goal. What is my dream? What is my goal?

ชีวิตเด็ก ป.โท

2007-06-30T23:15:00.000+09:00

ตอนนี้ก็เริ่มเรียนมาได้ 1 เดือนพอดิบพอดี มีบางแว้ปที่แอบคิดว่าเราตัดสินใจผิดไปหรือเปล่า เพราะว่ามันเรียนค่อนข้างหนักเลยทีเดียว แล้ว อ.ก็ค่อนข้างคาดหวังกะเราไว้เยอะ ซึ้งเราไม่อยากทำให้ใครผิดหวัง โดยเฉพาะตัวเอง เพราะจะว่าไปเราก็เป็นพวก perfectionist อยู่เหมือนกันอ่ะนะ เหอะๆๆๆ

เทอมลงเรียนทั้งหมด 5 วิชาประกอบด้วย
1. Transport phenomena
2. Basic prince cal.
3. Thermodynamic
4. Adv. math
5. Ceramic

ทั้งหมดที่ว่ามานี้ตัวที่แอบเครียดมากสุดคงเป็นตัวแรกนั่นแหละ เรามองภาพไม่ออกว่ามันต้องพิจารณาคิดอะไร เทอมไหนตัดทิ้งได้...แต่จะว่าไปสามตัวแรกนั่นแหละที่ยาก สองตัวท้ายนี่ไม่เท่าไหร่ แต่จะประมาทไม่ได้เหมือนกัน โดยเฉพาะตัวสุดท้ายที่อ.สอนชวนหลับแถมพูดภาษาปะกิตได้ไม่รู้เรื่องมากๆ เลยยิ่งทำให้ง่วงเข้าไปใหญ่....ทำไงดีหว่า???

ความเครียดถามหา...อยากไปไหนก็ห่วงว่าจะเรียนตามเพื่อนไม่ทัน ชีวิตเรานี่เศร้าจริงๆ จะว่าไปวีคนี้เค้าก็ไปรับน้องกันนะ แต่เราไม่อยากไปเพราะว่าถ้าไปทั้งๆที่รู้ว่าเรามีงานมีการบ้านรออยู่คงเที่ยวได้ไม่สนุกเท่าไหร่ แล้วยิ่งถ้ากลับมางานท่วมหัว เราไม่อยากมานั่งเสียใจตอนหลัง สู้ไม่ต้องไปเลยดีกว่า...(ที่บ้านก็ไม่อยากให้ไปนั่นก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ไม่อยากหาเรื่องชวนทะเลาะ) เอาว่ะ สู้ตายอีกไม่เกินสามปี!!!

สงกรานต์

2007-04-13T23:16:00.000+09:00

วันนี้เป็นวันสงกรานต์~ สนุกสนานมากมาย แขกเหรื่อมากันเต็มบ้าน หลังจากรดน้ำดำหัวญาติผู้ใหญ่ทั้งหลายแล้ว เราเด็กๆ(รึป่าว) ก็เล่นน้ำกันแต่ว่าฝนเจ้ากรรมดันตก เซ็งสุดๆเลยเนี่ย เหอะๆๆๆ แต่ก็ยังเล่นกันอยู่ พอเลิกเท่านั้นแหละ นั่งหนาวสั่นกันไปตามๆกัน

วันนี้มีเรื่องดีอีกอย่างคือ...ทักเรา เหอะๆ เป็นเอามากไหมเนี่ยนู๋

แอบเศร้า

2007-04-06T00:03:00.000+09:00

วันนี้มีเรื่องอยากจะระบายเป็นที่สุด ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันเกิดเราแท้ๆ แต่ทำไม่กลับมีเรื่องทำให้เราต้องเสียใจหลายครั้งก็ไม่รู้ เราต้องกลั้นน้ำตาหลายรอบมาก มันอัดอั้นนะ

ตั้งแต่เช้ามาแล้วที่ไปหาอ.พีระ อุตส่าห์ให้อ.เขียน study plan ให้ได้ หลังจากที่เอาข้อมูลและเอกสารไปให้อยู่หลายรอบ แต่พอเอามาให้อ.ที่ปรึกษาดู เค้ากลับไม่พอใจ....เค้าบอกว่า เขียนอย่างนี้ครูว่าส่งไปก็ไม่ได้หรอก....เราเสียใจมากเลยนะ ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะมันไม่ดี แต่เหมือนกับว่าอ.พีระเค้าก็ตั้งใจเขียนให้ แต่ข้อมูลเรามันไม่แน่นจริงๆ จะให้ทำยังไง ในเมื่อมันก็จะต้องส่งอยู่แล้ว เราอากจะส่งไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน แต่อ.เค้าก้ย้ำอยู่อย่างนั้น

"ถ้าจะให้ครูเขียนเรคคอมเมนท์น่ะ มันไม่อยากหรอก เพราะครูก็รู้ว่าเราเป็นยังไงมีข้อดียังไง ครูเขียนได้ แต่จะเขียนออกมาให้ดีมันต้องอ้างโยงให้ได้ถึงสิ่งที่เราจะไปทำ ไม่ใช้เขียนตัวใครตัวมันอย่างนี้"...แล้วแกก็บ่นๆๆๆๆ เราก็นะ ถึงมันจะไม่ได้อะไรยังไงเราไม่สนใจหรอก แต่เหมือนกับว่า เราก็ตั้งใจมาถึงตอนนี้แล้ว ไม่งั้นเราจะมาเหนื่อยเสียเวลาทำไม ในเมื่อเราต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมารังสิต แล้วบ่ายกลับไปเรียนภาษาที่สยาม มันไม่สนุกหรอกนะ นั่งรถเล่นน่ะ

อ.พูดอย่างนี้...แวจะให้หมายความว่ายังไง....ผลสุดท้ายเราก็ต้องยอมรับไง.....ชีวิตเราถูกกำหนด ถูกตัดสินตั้งแต่อ.ที่ปรึกษาอ่ะ....เศร้าไหม

ที่สำคัญอีกอย่างคือถ้าอ.พีระรู้ อ.เค้าจะเสียใจไหมนะ เพราะเค้าเองก็เสียเวลากะเราตั้งหลายวัน ทั้งๆที่งานของเค้าเองก็เต็มโต๊ะอ่ะ เรารู้ว่ายังไงเค้าก็ต้องรู้...แล้วเราจะกล้าสู้หน้าเค้ายังไงอ่ะที่นี้....แซดมากมาย

ยังงงงงง มีอีกเรื่อง วันนี้เราไปเรียนสายไป ชม.เพราะเรื่องนี้ ยังไม่พอ เพราะว่าพอเรียนเสร็จ ความจริงที่บ้านก็นัดว่าจะไปกินอะไรกันอ่ะนะ แต่เหมือนที่คยกันเมื่อวาน พ่อกะแม่ก็ยุ่งๆเรื่องเตรียมตัวไปเที่ยว....ไปเที่ยวอ่ะ วันเกิดเราเลยดูด้อยค่าไร้ซึ่งความสำคัญลงไปทันที น่าเศร้าไหมอ่ะ วันเกิดลูกสาวตัวเองแท้ๆแต่กลับไม่มีอะไรเลย เราก็เลยตัดสินใจว่าจะไปกะเพื่อนดีกว่า เพราะวันนี้ปาล์มมันก็นัดไปฉลองอยู่ แต่อาจจะดึกหน่อยเพราะงานมันเลิกช้า เราก็ว่าโอเคนะ เพราะกลับไปบ้านยังไงก็ไม่มีอะไรอยู่แล้ว อต่พอสักทุ่มครึ่ง ที่บ้านก็โทรมาตามให้กลับ ทั้งๆที่เรายังไม่ได้เจอเพื่อนเลยสักคน สรุปคือเราก็ต้องกลับ แล้วจริงอย่างว่า กลับมาก็ไม่มีอะไร...

ไม่เข้าใจนะว่าบ้านเรานี่ยังไงกัน มันอาจจะดูเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเค้าแต่เราอ่ะ เราก็อยากได้ความใส่ใจเหมือนกันนะ...โอ้ยยยน้ำตาจะไหลแล้วววววววววววว

จะพยายามคืดว่าเค้ายุ่งกันก็แล้วกันนะ แล้วน้องก้ไม่อยู่ เมื่อเช้าก็ทำบุญไปแล้ว เราน่าจะมองในแง่ดี ว่าอย่างน้อยเค้าก็ทำให้เราเกิดมามีชีวิตบนโลกนี้ มันเป็นของขวัญที่มีค่ามากที่สุดแล้วนี่นา

เรียบเทียบกับเมื่อปีก่อนไม่ได้เลย ทั้งๆที่เราไม่ได้อยู่บ้าน แต่เรากลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีอะไรมาก แค่ทุกคนมากินข้าวด้วยกันกะจ้วงเค้กกันอย่างเมามัน....คงไม่มีอีกแล้ว ยังดีที่ยังมีคนจำได้

พี่ก้อย พี่ก้องที่ยังโทรมาหา....พี่พิธคนนี้ปลื้มมาก เพราะส่งเมลมาให้....ดีใจที่สุด เพราะไม่นึกว่าพี่พิธจะจำได้และจะทำอย่างนี้ ยังดีที่มีเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่ให้ความสนใจใส่ใจเรา....ไม่งั้นคงไปโดดน้ำตายไปแล้ววันนี้อ่ะ เหอะๆๆๆ

ตกลงอารมณ์มันก็คือน้อยใจที่บ้านนั่นเอง....
แปลกเนอะ เราใส่ใจให้ความสำคัญกะที่บ้านมากเท่าไหร่ แต่ผลที่กลับมาทำไมมันช่างดูน้อยนิดเหลือเกิน บางครั้งก็เหนื่อยนะกับการพยายามเป็นคนดีเป็นลูกที่ดีที่นำความภาคภูมิใจมาให้ที่บ้าน...แต่ก็เท่านั้น ความดีใจแค่ชั่วคราวกับสิ่งที่เราพยายามทำมาตลอดไม่ได้เปลี่ยนให้มันกลายเป็นความใส่ใจที่ถาวรได้เลยหรือ

English couse

2007-03-31T00:50:00.000+09:00

Now, I’ve been studying English at British Council for 10 days. I’ve known new friends; half of them were younger than me. All of them came from wealthy family! I didn’t trick on you. I felt down at first because I’m not sure I can agree with them but now it’s ok! Everyone so kind and I didn’t feel like a stranger anymore.

In the class the other known each other from the previous class, so it’s too funny! Today Jimmy who is my teacher came into the class but no one listened to him. He laughs and said “it’s a funny class”.

After the break today, we had some snacks and I got some candy from Pear. When I ripped the covering, it’s made noise! And Jimmy looked at me and he’s smile…..very nice smile that killing me softly. Ha ha ha I didn’t fall in love with my teacher but he’s very nice guy!

I enjoy with this class but I’m not sure that I can study in the next class because I’ve no time. I’m going to study for Master and I should concentrate with it!!!

นี่แหละประเทศไทย

2007-03-27T01:03:00.000+09:00

เมื่อวานอาทิตย์ไปรับพี่ก้อยที่สนามบินสุวรรณภูมิ แต่เนื่องด้วยเหตุบางประการ(คือกรูอยากสวยก่อนไปรับพี่สาวอ่ะ เลยไปทำผม แล้วแมร่งคนเยอะโครตๆ) กว่าจะเสร็จบ่ายสอง ซึ่งเครื่องลงบ่ายสามสี่สิบห้า ก็ให้ท่านพ่อบึ่งรถไปส่งที่ดอนเมือง เพราะคาดว่าจะมีทราสเฟอ จากดอนเมืองไปยังสุวรรณภูมิเลย พอไปถึงก็ถามเจ้าหน้าที่ เค้าก้บอกว่ามีรถครับ แล้วชี้ไปยังรถเมล์สีส้มสาย 555 เราก็เอาว่ะ ไม่มีทางเลือกนี่หว่า ไปก็ได้...

นั่งรอ....สิบนาที.....รถยังไม่ออก
สามสิบนาที......รถก็ยังไม่ออก

คนในรถเริ่มกระสับกระส่าย มีลุงคนนึงทนไม่ไหว ลุกไปถามเจ้าหน้าที่ แล้วสักพักแกก็มายกกระเป๋าลงไป...เราก็สงสัย เพราะว่าป้ายเขียนว่ารถออกทุกครึ่งชม.แต่กรูรอมาครึ่ง ชม แล้วนะ ทำไมไม่ออกว่ะ พวกฝรั่งซึ่งเป็นแปดสิบเปอร์เซนต์ของคนบนรถ ก็เดินขึ้นเดินลง แอบเห็นมีคนนึงไปถามเจ้าหน้าที่แต่แมร่งงงงงงง เชื่อไหม เค้าเอาคนที่พูดภาษาปะกิตไม่ได้มาเป็นคนทำหน้าที่นี้ ไม่รู้คิดได้ไง ในเมื่อเจ้าหน้าที่นี้น่าจะพอรู้ภาษาบ้าง เพราะคนที่จะมาใช้บริการตรงนี้เกือบร้อยเปอร์เซนต์ต้องเป็นฝรั่งอยู่แล้วอ่ะ

เราโมโห แบบ โมโห มากๆเลยนะ ไม่ใช่เพราะว่าเรารีบ แต่เค้าทำอย่างนี้เราว่ามันไม่ถูก นี่ไม่ใช่รถเมล์ธรรมดาที่อยากจะออกเมื่อไหร่ก็ได้ จะมารอคนเต็มก่อนแล้วค่อยออกเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อคุณบอกว่าจะออกทุกครึ่ง ชม. มันก็ควรจะเป็นอย่างนั่นสิ ไม่งั้นคนเค้าก็ตกเครื่องกันหมด....ทำอะไรไม่มีการเตรียมพร้อมเลยจริงๆ นี่แหละ ประเทศไทย ถึงไม่เจริญกะเค้าสักทีนึง ขนาดว่าเราเป็นคนไทยนะ เรายังพอจะรู้ถามได้ว่าจะออกรถเมื่อๆหร่ยังไง แต่คนต่างชาติล่ะ เค้าจะรู้สึกยังไง อารมณ์ถูกลอยแพมากๆ ให้ขึ้นมานั่งบนรถ ไม่มีคนขับไม่มีกระเป๋ารถ....?????

ผ่านไป ชม.กว่าๆ....ย้ำ ชม.กว่า รถถึงเพิ่งออก เชื่อเค้าเลยไหม กว่าจะออกก็สามโมงกว่าอ่ะ ไปถึงสี่โมงเกือบครึ่ง แต่พี่ก้อยก็ยังไม่ออกหรอกนะ เพราะว่าต้องผ่าน ตม แล้วยังต้องเอากระเป๋าอีก แต่ไม่ว่าจะยังไงก็เถอะ เราไม่ชอบเลยที่เป็นอย่างนี้

ปกติไม่ค่อยชอบบ่นเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ มีความรู้สึกว่าถ้ามาอ่านนะ มันจะเกิดอารมณ์ฉุนขึ้นมาอีก แต่อดไม่ไหวจริงๆ ต้องหาที่ระบายอย่างแรง!!!

โต๋....รักเธอ

2007-03-04T02:20:00.000+09:00

ชอบเพลงนี้มากมาย

ซึ้งๆดีจัง ที่สำคัญชอบโต๋มานานแว้ว คนไรเก่งโครตเลย

(^^)

Finished!!!

2007-01-29T01:06:00.000+09:00

ตอนนี้เรื่องยุ่งๆก็เหมือนจะผ่านไปแล้วนะ ทั้งเรื่องแลบที่คาราคาซังอยู่นาน ก็ทำเสร็จได้ผลออกมาเรียบร้อย เหลือแต่รายงานกะพรีเซนต์เท่านั้นเอง และก็เรื่องสำคัญอีกเรื่อง....อนาคตของเราไง

ตอนนี้ก็ได้ที่เรียนเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว หลังจากที่ต้องตัดสินใจอยู่นานว่าจะเลือกเรียนต่อที่ไหนดี...ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่า จะเลือกรับโอกาสไหนมากกว่า แล้วเราก็เหมือนคนโง่ที่ไม่โง่ เอ๊ะยังไง กล่าวคือ ในสายตาของคนอื่นเราเป็นคนโง่เลยทีเดียว ที่ไม่เลือกรับทุนเรียนโทเอกที่ยังได้ไปเมืองนอกอีก แต่ว่า! เค้าไม่ได้เป็นคนมาเรียนอย่างเราใช่ไหม เค้าไม่ได้มารับรู้ว่าการเรียนต่ออย่างมีพันธะค้ำคอไว้ มันเครียดขนาดไหนจริงไหม สู้เราเรียนไปเรื่อยๆถ้าจบโทแล้วอยากต่อเอกอีกก็ค่อยว่ากันไป มันไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสเลยนี่นา นั่นแหละคือสาเหตุที่เราเลือกเรียนต่อแค่โทก่อน....^-^

.........................เหลืออย่างเดียวที่ไม่รู้............................

ม่ายรู้จะหาคนที่จิงใจกะเราได้ที่หน่ายยยยยยยยย

เศร้าใจที่สุด ไม่ได้เป็นคนเรื่องมากเลือกมากนะ

เมื่อไหร่จะเจอคนๆนั้นซะที

เมื่อไหร่ฟ้าจะส่งเค้าคนนั้น

คนที่เป็นตัวจริงมาให้เราซะที

อนาคต

2006-11-29T00:13:00.000+09:00

เราไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าสิ่งที่ตัดสินใจยากที่สุดคือการเลือกทางเดินชีวิตของเราเอง ตอนเรียนจบ ม.ปลายเราเคยคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ยากแล้วนะ กับการเลือกที่จะเรียนต่อทางไหน แต่นั่นก็ยังเป็นทางเดียวคือยังไงก็ต้องเรียนแต่จะเรียนทางไหนเท่านั้น ตอนนี้สิ....จะเรียนหรือทำงาน ถ้าเรียนจะเรียนอะไร เรียนที่ไหน ถ้าจะทำงานจะทำอะไร เราไม่เคยรู้ตัวเลยนะว่าเราชอบอะไรหรืออยากทำอะไร เพราะชีวิตเราเหมือนมีสิ่งที่มากำหนดไว้ ใครจะว่าชีวิตเรา เราต้องขีดกำหนดมันเอง เราขอเถียงว่าไม่จริง เพราะคนอย่างเราไม่เคยมีความเชื่อมั่นในตัวเองเลย เราไม่เคยกล้าที่จะตัดสินใจกับเรื่องในชีวิตของตัวเองเลยสักนิด...ตอนนั้นเราไม่รู้จะเรียนอะไร ใครชวนไปสมัครสอบที่ไหนเราก็ไปกะเค้า พอสอบได้ เราก็ตัดสินใจที่จะเรียนเพราะไม่งั้นก็ไม่รู้จะไปเอนฯที่ไหน เรียนมาได้สามปีกว่ากำลังจะได้คิดว่าจะยังไงต่อไป ก็ฟลุ๊กได้ทุนไปเรียนที่ญี่ปุ่นปีนึง ตอนนี้กลับมาแล้ว และต้องเผชิญปัญหาหนัก อ.อยากให้เรียนต่อ เราเองไม่อยากเรียนแต่เรารู้ว่ายังไงเราก็ต้องเรียนให้จบโทเป็นอย่างต่ำ แล้วเราจะเอาไง เรียนดีไหม....เรียนอะไร นั่นยังเป็นปัญหาที่เราต้องคิดๆๆๆ.............ใครก็ได้ช่วยตัดสินใจทีได้ไหมมมมมม

เราอยากเป็นคนกำหนดชีวิตตัวเอง แต่เรากลัวการตัดสินใจ กลัวความผิดพลาด ถ้าทุกอย่างไม่เป็นไปอย่างที่หวังเราจะทำยังไง....นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เราปล่อยชีวิตไปตามทางของมัน คว้าโอกาสที่ใกล้มือที่สุดในตอนนั้น ทั้งที่มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราชอบเลยก็ตามแต่อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องเลือกเองตัดสินใจเอง....ตอนนี้เราขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม อะไรก็ได้ที่จะช่วยให้เราผ่านช่วงเวลาที่ยากแก่การตัดสินใจครั้งนี้ไปเสียที

"ยอมไม่ได้แล้ว"

2006-09-18T15:06:00.000+09:00

อัพเดทสดๆร้อนๆ...

ยายปาล์มเพื่อนเลิฟแชทเข้ามาบอกว่า "แกชั้นคุยกะฝ้ายกะเรดแล้วนะ"
....."แกว่าไง"

ไอ้เป็ดบ้า นี่แกคิดว่าชั้นเป็นเด็กน้อยอยู่รึไง
ตรูไม่ใช่เด็กๆแล้วนะโว้ย ที่โกรธใครไม่ชอบใครแล้วบังคับให้แกไม่ชอบไปด้วย
ฮ่าๆๆๆ แต่อย่างน้อยก็รู้ว่ามันรักมากมาย

นึกถึงเรื่องนี้แล้ว....ห้าปีกว่าแล้วที่เราไม่ได้คุยกะสองคนนั้น
ความจริงน่ะ เราไม่ได้โกรธอะไรมากมายหรอกนะ
แต่ว่าทิฐิมันสูง...เรื่องไรเราจะยอมพูดก่อนฟระ
นั่นแหละ เรื่องมันเลยบานปลายใหญ่โต

ตอนนี้เราก็โตๆกันแล้ว
ถ้ากลับไป มีโอกาสได้เจอ เราก็คงคุยด้วยแหละ
มันคงน่าอาย ในสายตาเพื่อนคนอื่นๆเวลารวมรุ่น
ที่โตจนป่านนี่แล้ว ยังงอนไม่พูดกันเหมือนเด็กๆอีก

ต่อด้วยอีกเรื่องนึง
"ไอ้หง".....เป็ดถามว่า
"แกโกดมันหรอ มันถามเรา"
...
...
มันรู้ตัวด้วยแหะว่าเราโกรธ
"มันถามแกหรอ"
"อืม มันบอกว่าแกโกดมัน เซ็งเลย"
...ฮ่าๆๆๆ
แสดงว่าอย่างน้อยมันก็แคร์เรา สังเกตุได้ว่าเราโกรธ ก็ยังดีเนอะ
"เราบอกมันว่าแกหายโกดแล้วได้ไหม"
"ได้"

หลังจากนั้นสักพัก
หงก็เข้ามาทัก พร้อมบอกว่า ที่ทำให้โกรธขอโทษนะ
เออ มันนี่เป็นคนดีทีเดียว

...
....
.....

อีกเรื่อง "ตอนนี้ฝ้ายมีแฟนแล้วนะ"
อ้าวววว ไหงงั้นฟระ
มีมาสองปีแล้วด้วย เป็นนายร้อยด้วย
โอ้ย ตรูจะบ้าตาย

กลับไปคราวนี้ใครมาจีบก็เอาเลยดีกว่า
หรือจะเอาคนใกล้ๆตัวแถวนี้คบไปก่อนดีเนี่ย
เอิ๊กๆๆๆๆ

ความรู้สึกแปลกๆ

2006-09-11T22:42:00.000+09:00

....ความรู้สึกตอนนี้มันแปลกๆ

อารมณ์อยากกลับบ้านก็อยาก
แต่กลับไป ก็ไม่รู้จะเป็นไงบ้าง

อยู่ที่นี่เรามีสังคมที่นี่ มีเพื่อน มีพี่ แต่กลับไปที่โน้น เพื่อนก็เรียนจบไปกันหมด รุ่นน้องก็ไม่ค่อยสนิทสักเท่าไหร่...ตกลงเราอยากกลับแน่แล้วหรอ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปจากเมื่อสามสี่เดือนก่อนหน้านี้แล้วสิ

ช่วงนั้นคิดว่า อยากกลับบ้าน คิดถึงบ้านคิดถึงเพื่อนที่โน้น ยิ่งเห็นเพื่อนเรียนจบกันแล้ว เรายิ่งรู้สึกเสียดายที่ไม่มีโอกาสอย่างนั้นบ้าง แต่ตอนนี้ เราสนุกกับชีวิตที่นี่
....ไม่มีเรียน นอกจากภาษาญี่ปุ่น อ่านหนังสือไม่เครียดเล้ย
....เครียดนิดหน่อยตอนทำสัมมนา แต่ก็สองเดือนครั้ง...สบายกว่าอ่านหนังสือสอบเป็นไหนๆ
....เที่ยวกระจาย ช้อปแหลกลาน เพราะเงินญี่ปุ่น ไม่ใช่เงินพ่อแม่เรา...อันนี้แอบเลว
....ตื่นสายได้สุดๆ จะไปไม่ไปก็ได้ แค่รับผิดชอบแลบให้ได้ผลเป็นพอ
....สารพัด แสนจะสุขสบาย งานบ้านก็ไม่ต้องทำ กับข้าวก็ทำเองบ้าง แต่ถนัดอ้อนชาวบ้านเค้ามากกว่า อะไรจะสุขไปกว่านี้ แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตเราจะลอยไปลอยมาอย่างนี้ไม่ได้ เพราะเวลาผ่านไปทุกนาที เราก็โตขึ้นทุกนาทีเหมือนกัน

อีกสองเดือนกว่าๆ แต่เรารู้มันแป๊ปเดียวเอง ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่นี่ที่ต้องทำ จะพยายามทำใหดีที่สุดนะ ก่อนที่จะต้องกลับไปเผชิญโลกแห่งความจริง สิ่งที่เราต้องรับผิดชอบยังรออยู่ที่เมืองไทย...อนาคตเราจะเป็นยังไงเราไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้เราต้องทำให้ดีสุด...แล้วจะมานั่งเสียเวลาพิมพ์บ้าอะไรอยู่เนี่ย งานการไม่ยอมไปทำ ห๊า....จะสัมมนาอีกสองวีคนี้แวนะ ไหนจะแพลนไปเที่ยวก่อนอีก ทำไม่เสร็จไม่ได้ไปนะโว้ยยยยยย

Fuji'trip

2006-09-03T16:51:00.000+09:00

จะมีสักกี่คนที่ได้มายืนเหนือเมฆอย่างเราบนยอดเขาฟูจิ

อาทิตย์ ที่ 27 สิงหาคม 2549

เวลา 04.30 โดยประมาณที่นู๋ปุ๋ยก้าวสู่ชั้นบนสุดของยอดเขาฟูจิ พร้อมๆกับอนาคตของชาติอีกนับสิบชีวิต...หลังจากที่รอนแรมเดินทางมานานกว่าสิบ ชม.หนาวแทบขาดใจตาย เพราะความขี้เกียจของตัวเองแท้ทำให้เกือบไม่ได้เอาหน้ากลับไปให้พ่อแม่เห็นแล้วนะ....

ทำไมนะหรอ ก็เพราะว่าเวลาขึ้นเขาเนี่ยเราต้องแบกของขึ้นไปเองชิม่ะ ไม่ได้มีลูกหาบเหมือน "ภึงกระดู ภูกระดึง"สักหน่อย เราก็เลยไม่เอาไปดีกว่า เสื้อหนาวเนี่ย เอาไปตัวเดียวพอ จะได้ไม่หนักไง แล้วเป็นไง...อยากสมน้ำหน้าตัวเองนัก มันหนาวมากๆๆๆๆ เพราะฟูจิซังเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น สูง3700เมตรจากระดับน้ำทะเล แล้วเป็นภูเขาไฟ ไม่มีต้นไม้สักกะต้นเดียว ดังนั้น นอกจากความหนาวเย็นเพราะอุณหภูมิแล้ว ยังมีลมที่พัดปะทะตัวเราตลอดเวลาอีกง่ะ ยิ่งไปกว่านั้นฝนเจ้ากรรมตกอีกแน่ะ มันเลยยิ่งหนาวๆๆๆๆๆ

เราเกือบคิดว่าจะตายแล้ว เพราะเดินตั้งแต่สองทุ่มฝนปรอยๆ พอห้าทุ่มกว่าฝนตกแรงอากาศเริ่มหนาวมาก เพราะอยู่ชั้นเจ็ดแล้วด้วย มาพีคสุดๆตอนช่วงเกือบตีสองที่เราถึงชั้นแปด อากาศหนาวมากแล้วฝนก็ยังไม่ยอมหยุดตก แปะแผ่นร้อนสี่แผ่นเลยนะ แต่เหมือนมันไม่ช่วยอะไรเราเลย เราตัวสั่นตลอด ปากพูดไปก็กระทบกึกๆ เราเลยเงียบแล้วมันก็ดึกเดินมานานเหนื่อย ยิ่งจะขึ้นชั้นเก้าคนที่มาจากทุกเส้นทาง(ทางที่เดินขึ้นมีหกทางน่ะ)จะมาบรรจบกันเหลือทางเดียวเพื่อขึ้นชั้นเก้า คนจึงเยอะมากนับหมื่นได้ เลยเกิดปรากฏการณ์คนติดครับท่าน เดินไม่ได้...ไปได้ก้าวสองก้าวก็ติด แล้วมันหนาว ฝนตก ลมแรง "เราจะตายไหมๆๆ" คำถามที่วนอยู่ในหัวตอนนั้น "เมื่อไหร่อาทิตย์จะขึ้น"เป็นคำถามที่ตามมา เพราะคิดว่าพอตะวันขึ้นแสงแดดคงช่วยให้อุ่นขึ้นได้

ตีสี่กว่าๆนั่นแหะที่อาทิตย์ขึ้น ซึ้งช้ากว่าวันอื่นๆเพราะว่าฝนตก ฟ้าเลยปิด...และตอนนั้นเราก็ขึ้นไปถึงยอดแล้ว...เย้ๆๆๆ ชั้นทำได้ๆ มาถึงแล้วยอดเขาฟูจิ ตื่นเต้นดีใจเหมือนทำภาระกิจอะไรสักอย่างเสร็จสิ้น หันหน้าไปมองท้องฟ้า...มองด้วยสายตาที่แตกต่างจากทุกครั้ง "เพราะเราไม่ได้แหงนหน้ามองฟ้าแต่วันนี้ เราก้มหน้ามองมันต่างหาก" เส้นแสงสีทองเริ่มขยายตัวมากขึ้นๆ และในที่สุดเอดวงอาทิตย์พ้นขอบฟ้า ความมืดสลัวก็หายไป...

โอ้วววว....ช่างน่าตกใจอะไรเช่นนี้เมื่อได้เห็นสภาพหน้าของตัวเอง...เอิ๊กๆๆๆ ไม่อยากจิบรรยายเล้ย หน้าซีด ปากแห้งสั่นตลอด จมูกงี้แดงสุดๆเพราะถูกความหนาวเล่นงาน ดูไม่ได้เลยเรา...หลบเข้าไปนั่งพักในร้านราเมง พร้อมสั่งโชยุราเมนมาชามนึง อร่อยที่สุดยอดเลยอ่า...ทั้งๆที่มีแค่เส้นกะซุปนะ อ่อๆต้นหอมโรยหน้าหน่อยนึง แต่ว่าความอุ่นมันช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้นได้เยอะเลยนะ อยู่บนนั้นได้สองชั่วโมงก็เดินลงครับท่าน

ขาลงใช้เวลาสี่ ชม.กว่าๆ แต่ทางลงเป็นทางลาดสไลด์ลงมาอย่างเดียวเลย ต้องคอยเอาเท้าเบรกตลอดนั่นส่งผลให้เรากลับมานอนปวดขาไปสามวันอ่ะ...

สรุปทริปนี้นอกจากจะได้ขึ้นไปยอดเขาแล้ว(ลบคำสบประมาทจากผู้ชายทสึกุบะได้ด้วย เอิ๊กๆๆๆ) เรายังไปรู้จักเพื่อนคนไทยจากทั่วทุกสารทิศอีกนะเนี่ย เป็นทริปที่เหนื่อยสุดๆแต่ก็คุ้มสุดๆจริงๆค่ะ ขอบคุณผู้จัดทุกคนนะคะ ถ้ามีโอกาสจะไปเที่ยวอีกนะ เห็นว่าจะมีสกีทริป แต่นู๋คงกลับแล้วอ่ะ เสียดายจังเลย (i_i)

บันทึกการเดินทาง "Hokkaido"

2006-08-14T02:31:00.000+09:00

วันที่ 4-7 สค.

วันแรก

ออกเดินทางจากบ้านเราตอนแปดโมงครึ่งเพื่อไปยังสนามบินนาริตะ กว่าจะถึงรถติดมากมาย กินเวลาไปสอง ชม.ก่าๆ พอไปถึงก็จัดแจงหาของใส่ท้องก่อนที่จะรีบเช็คอินก่อน 11 โมงครึ่ง คราวนี้ได้โอกาศทำบัตรสะสมไมล์ของ JAL ด้วยเลย อิอิ

ไปถึงบ่ายครึ่ง นั่งรถบัสของ รร.อีก ชม.กว่าๆแน่ะกว่าจะถึง รร. แต่ก็โอเคอยู่เพราะปน รร.ห้าดาวเลยนะเนี่ย มีออนเซนด้วย แถมห้องก็กว้างขวางดี เตียงใหญ่ๆ..ชอบมาก

เก็บของเสร็จเริ่มตะลุยซัปโปโร
เริ่มที่...สถานีทำการเก่าของฮอกไกโด เป็นตึกสีแดงออกแบบทรงยุโรป(มั้ง) เค้ามีการจัดดอกไม้เป็นซุ้มให้เราเข้าไปถ่ายรูปด้วยนะ

เด๋วมาต่อหนหลังนะ...เยอะจัดอ่ะ

เรื่องเล่าในร้าน

2006-08-01T22:36:00.000+09:00

ใครจะโชคดีอย่างเราบ้าง มีโอกาศได้ทำพาสไทม์ดีกะเพื่อนรวมงานดีๆอย่างนี้ไม่มีอีกแล้วมั้ง...จริงเลยที่เค้าว่า "คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก" คือทั้ง ผจก.,เชฟ และก็พนักงานทุกคน ใจดีแล้วก็นิสัยกันมากๆ ที่นี่ทำงานกันเหมือนคนในครอบครัว มากกว่าที่จะเป็นเพื่อนร่วมงานกันด้วยซ้ำไป

วันอาทิตย์ที่ผ่านมา พอเราเข้าไปในร้าน ทุกคนต่างถามถึงเรื่องงานวันเสาร์ที่เราไปดูดอกไม้ไฟ คุยกันอย่างหนุกหนาน ทั้งๆที่เราไม่ได้รู้เรื่องทั้งหมด แต่เราก็เข้าใจโดยเกือบทั้งหมด คอยถามโน้นนี่เราตลอด ทั้งๆที่เราก็พูดไม่ค่อยได้ต้องใช้ภาษามือประกอบแต่เค้าก็ยังอดทนที่จะฟังแล้วพยายามที่จะเข้าใจเรา...ซาบซึ้งจริงๆนะเนี่ย

โชคดี(มั้ง)ที่วันนี้คนไม่เยอะ หรือเรียกว่าน้อยมากๆเลยก็ว่าได้ โดยปกติแล้ว เราไม่ค่อยอยากว่างเท่าไหร่ เพราะไม่อยากเดินเกร่ไปมา แต่วันนี้มันช่วยไม่ได้แล้วมันก็ไม่มีงานอะไรให้ทำแล้วจริงๆ

เชฟ...."ไปตรงลิฟท์สิ"
เรา...."มีอะไร"

เชฟ...."ออกไปดูเหอะน่ะ" พร้อมกับโบกมือไล่

ไอ้เราน่ะไม่ค่อยอยากออกจากร้านในเวลาทำงานเท่าไหร่ เพราะไม่อยากเจอใคร เดี๋ยวไปป่ะกะเซนเซเข้าละยุ่งแน่ แกคงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ถ้าเราจะมาทำงาน แต่ก็นะ ออกมาก็ได้ มันไม่ได้ไกลจากร้านสักเท่าไหร่หรอก พอเดินมาถึงลิฟท์ก็เจอ ผจก.ยืนอยู่ก่อนแล้ว แกกวักมือเรียกเราเข้าไปดูตรงหน้าต่างที่มองออกไปจะเห็นลานกว้างหน้าห้าง....มันมีโชว์ครับท่าน....เอิ๊กๆๆๆ

มันเป็นโชว์ของประเทศจีนที่มีคนเต้นไปมาแล้วก็เปลี่ยนสีหน้าได้อ่ะ จากน้ำเงินเป็นแดงเป็นเหลืองเป็นขาวเป็นดำ สนุกดีอ่ะ...แต่ที่เราขำกว่าคือ เราไม่คิดว่าเค้าจะเรียกเราออกไปดูโชว์ระหว่างเวลาทำงานนะดิ เพราะโดยปกติของคนญี่ปุ่นแล้วค่อนข้างซีเรียสกับการทำงานไง เวลางานคืองาน เวลาเล่นคือเล่น แต่ที่ร้านนี้ อย่างที่บอกอะนะอยู่กันอย่างสบายๆจริงๆ

วันนี้ก็เหมือนกัน คนที่ร้านน้อยมาก พอสองทุ่มกว่าๆ ผจก.ก็เข้ามาถามว่า กินราเมนไหม เราก็โอเคอ่ะ ที่จริงคือจะไดเอทนะ แต่ถ้าเค้าเข้ามาถามอย่างนี้แสดงว่าวันนี้ลาภปากได้กินของอร่อยแน่ๆเลย...อิอิ จริงอย่างที่คิดเพราะว่า ผจก.ไปซื้อราเมนจาร้านข้างๆมาให้ ขำแต่ตรงที่ว่า เค้าถามเราว่าอยากกินราเมนอะไร โธ่ๆๆๆ อย่างเราน่ะหรอ ปกติก็จิ้มๆเอาตามรูปนั่นแหหละไม่เคยรู้ชื่อหรอก เลยบอกไปว่าอะไรก็ได้ ผจก.เลยส้งแบบเผ็ดให้ เป็นราเมนของจีนใส่ซีเกี๊ยวซ่าด้วย อร่อยดี แต่มีการบอกด้วยนะว่า ถ้าไม่เผ็ดเอาพริกที่ร้านใส่เพิ่มได้นะ...ทำไมนะเค้าถึงคิดว่าคนไทยต้องกินเผ็ดทุกมื้อหรือไงเนี่ย(เค้าสั่งให้เราอย่างนี้สองครั้งแล้วอ่ะ เพราะเป็นเมนูเดียวที่เผ็ด)...แต่ก็ดีเพราะนั่นแสดงว่าเค้าใส่ใจเราไง ว่าเราจะกินได้ไหม ถามตลอดว่าจะเอาไรเพิ่มรึป่าว ก็แปลกนะถ้าวันที่ว่างๆไม่มีลูกค้ากินดีอยู่ดีประจำ แต่ถ้าวันไหนยุ่งๆละก็ ไม่พ้นชาฮัง,สเต๊กที่ร้านตลอด มันก็อร่อยนะเพราะเค้าปุงใหม่ๆทุกครั้ง แต่อย่างว่าแหละของที่ไปซื้อมามันต้องแพงกว่าทำกินเองใช่ม่ะ...แล้วก็จริงอย่างคาด ตอนกลับเราเดินผ่านร้านราเมนร้านนั้น ราเมนของเราชามละแปดร้อยแน่ะ เท่ากะที่เราทำงานชม.นึงเลยนะเนี่ย...เอิ๊กๆๆ คุ้มไหมล่ะ

ไม่ดีตรงที่ว่าจานมันใหญ่ไปหน่อย กินไม่หมด เสียดายของมากๆ เกรงใจเค้าด้วยอุตส่าห์ซื้อมาให้กินอ่ะ แต่ก็ทำไงได้ล่ะเนอะ แค่ยอมกินในช่วงไดเอทนี่ก็สุดๆแล้วนะ หุๆๆ

Asakusa...."HANABI"

2006-07-30T23:37:00.000+09:00

ช่วงนี้มีเรื่องอยากเล่าตั้งเยอะแน่ะ แต่ไม่ค่อยมีเวลาเลย น่าเสียดายจริงๆ เริ่มต้นจากงานล่าสุดเลยนะ เพิ่งไปงานฮานาบิมา ซึ่งความจริงแล้วก้คือการไปดูดอกไม้ไฟนั่นแหหหละ แต่ที่นี่เค้าจัดเป็นเหมือนเทศกาลเลย เราก็ไม่พลาดอะนะ งานวันนี้จัดที่วัด asakusa

ตอนแรกนัดกันเก้าโมงที่ห้องเรา เพื่อมาแต่งตัว เพราะเวลาไปดูดอกไม้ไฟเนี่ย เค้านิยมใส่ชุดยูกะตะกันไง แล้วเราจะพลาดหรอ...อิอิ หาโอกาสแต่งมานาน แต่กว่าจะแต่งกันเสร็จเนี่ยดิ เข้าใจม่ะผู้หญิงเจ็ดคนแต่มีคนที่แต่งเป็นอยู่คนเดียว คือพี่เต้ พอคนนี้เสร็จ คนโน้นหลุด คนนั้นม่แน่น....สารพัด สุดท้ายแต่งกันคนล่ะสองรอบ(เป็นอย่างน้อย) กว่าจะได้ไปเลยกินเวลาไปสิบเอ็ดโมงกว่า

กว่าจะแต่งเส็จเนี่ยก็เหนื่อยไปตามๆกันเลยนะ ทั้งคนแต่งและถูกแต่ง

ไปถึงอคิฯตอนเที่ยงครึ่งได้ ก็หาไรกินกันเราก็กินร้านเดิมประจำอ่ะ...เทนด้ง แต่คราวนี้แย่เลย เพราะว่าโอบิมันรัดมากๆด้วยความที่กลัวหลุดด้วย แล้วเค้าก็ต้องรัดกันแน่นๆ เราเลยเอาซะแน่นเต็มที่ พอกินอิ่มมันเลยเหมือนพุงจะระเบิดอ่ะ ทั้งๆที่กินน้อยกว่าทุกครั้งเลยนะ....ไม่เอาอีกแล้ววววว

จากนั้นก็ไปฮาราจูกุก่อน เพื่อที่จะไปวัดเมจิ ก็เดินไปถ่ายรูปไปเรื่อยอ่ะนะ กว่าจะได้ไปที่วัดอะซะคุสะจริงๆก็บ่ายแก่ๆแล้วยังต้องเดินหาพี่วัชอีกง่ะ ที่นั่งก็ไม่มี พอได้ที่แล้วก็กะว่าเอานะ ชั้นจิไม่ลุกไปไหนแว้ว ปรากฏพอเค้าลองจุดพลุซ้อม เราไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเสียง ปุ้งๆอ่ะ ด้านซ้ายตึกบัง ด้านขวาต้นไม้บัง...นึกในใจซวยแล้วดิ....

แต่แล้วโชคเข้าข้างพอดีครับท่าน พี่พิธไปเดินตามหาพีวัชจนเจอ แล้วพี่วัชก็จองที่สำหรับพวกเราไว้แล้วด้วย เย เย้ เย เราทั้งหลายเลยได้มีโอกาสได้ดูพลุงามๆ แล้วมันก็สวยจริงๆนะ จุดนานสองชั่วโมงกว่าแน่ะ กว่าเราจจะได้ออกจากตรงนั้นก็สองทุ่มครึ่ง ผู้คนล้นหลามมาก แต่ต้องยอมรับว่าระบบการทำงานของคนที่นี่เค้าดีมากเลย เพราะตำรวจเยอะมาก ยังกะยกมาทั้งกองทัพเพื่อการนี้ แล้วแบ่งถนนเป็นสองฝั่งให้คนเดินตามเลนของตัว คนเลยไม่เดินสวนกันและสามารถเดินไปได้เรื่อยๆ แล้วคนที่นี่เค้ามีวินัยกน เชื่อฟังเจ้าหน้าที่แป๊ปเดียวเท่านั้นแหละเราก็ได้ออกมาจากงาน แต่กว่าจะเดินไปถึงสถานีรถไฟนี่ดิ เล่นเอาเหนื่อย แถมยังต้องยืนตลอดทางกลับบ้านอีกอ่ะเพราะคนเยอะมากๆๆๆ แต่เหนื่อยยังไงก็คุ้มแหละ ถ่ายรูปมาเพียบเลยอ่ะ อิอิ

It must finish....but not!!!

2006-07-15T12:11:00.000+09:00

โอ้ยๆๆ ข้าพเจ้าอยากจะบ่นเป็นภาษาอีสานเจรงๆ ช่วงนี้อะไรๆก็ดูยุ่งเหยิงไปหมด เริ่มด้วยเซนเซให้เขียนรายงานทั้งหมดว่าตั้งแต่มาที่นี่ทำอะไรไปบ้าง แล้วภาษาอังกฤษงูๆปลาๆของเราก็ถูกยกมาใช้ ผลเป็นไงน่ะหรอโดนแก้กระจายเลย ก็ไม่เป็นไรเนอะเอาใหม่ ส่งไปอีกรอบดิเคืองมากๆ เพราะเราโดนแก้ในส่วนที่เซนเซเป็นคนเขียนให้เองเมื่อคราวก่อน เป็นใครจะไม่เคืองใช่ม่ะ แล้วเราก็ต้องแก้อีกรอบ

วีคนี้เป็นอะไรที่สุดๆจริงๆเพราะนอกจากงานที่บอกมาแล้วเรายังมีสัมมนาอีก ทำพาวเวอร์พอยด์แล้วก็เตรียมบทพูด พอวันจริงก็กระเด้งตัวตื่นเองเพราะเหมือนมันกังวลสุดๆ ทุกครั้งที่ผ่านมาเรารู้ว่าเซนเซไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ในการพรีเซนของเรา แต่ว่าวันนี้ทุกอย่างดูดีขึ้นมากจริงๆ เป็นครั้งแรกที่เซนเซชมเราอ่ะ...ดีใจนะเนี่ย มันค่อยคุ้มกับที่เราตั้งใจทำงานมาหน่อย

พอพรีเซนเสร้จทุกอย่างไม่จบแค่นี้อะดิ เพราะเซนเซสั่งงานเราต่ออีกง่ะ....เยอะแยะมากมายเกินกว่าที่จะบรรยาย ทำไมชั้นซวยขนาดนี้ฟระ!!! ที่สำคัญคือให้เขียนแพลนงานส่งด้วย ไอ้ที่เรากะว่าจะพักสักหน่อย เลยต้องรีบหน้าตั้งเขียนให้เสร็จทันส่งพรุ่งนี้อะดิ แซดจริงๆ

อยากตะโกนกู่ก้องให้โลกรู้....ข้าทำได้....เย้เย

2006-06-27T23:04:00.001+09:00

ดีจั๊ย ดีจัย...คนดีอยู่ไหนตกน้ำไหลไฟไม่ดับ...ฮะๆๆๆ....ไอ้มั่ว
ความจริงคือ การทดลองเนี่ยนะ บางทีสิ่งที่ประสบผลสำเร็จอาจเกิดมาจากความผิดพลาดก็ได้....

เช้านี้...ต้องใช้คำว่าเช้า เพราะเราไม่ได้ตื่นแปดโมงมานานกว่าสามอาทิตย์(ปกติ 11โมง เป็นเวลาตื่นนะ) ที่ตื่นเช้ามันมีสาเหตุ เพราะรู้สึกว่าตัวเองจะขี้เกียจเกินไปไง เด๋วงานจิมิคืบหน้าแล้วไม่มีข้อมูลรายงาน เลยว่าวันนี้จิทำ pollen อย่างง ถ้าไม่เข้าใจว่า pollen คือไรก็อย่าเข้าใจมันเลย เพราะเราขี้เกียจอธิบาย แต่คิดว่าคงรู้จักกันนะเรียนมาแล้วๆ

เริ่มต้นด้วยการเตรียมสารทั้งหมดที่ต้องใช้ในการทำอาหาร...บอริค,แคลเซียมไนเตรท,โพแทสเซียมไนเตรท และก็แมงกานีสซัลเฟต เราก็จัดการเอามาชั่ง ละลายน้ำผสมกันเป็นอย่างดีใส่เพ๊คกะน้ำตาล(อิชั้นแวรี่น้ำตาลด้วยนะสามความเข้มข้น)เขย่านานมากๆๆๆๆกว่าที่มันจิละลายเป็นเนื้อเดียวกัน นี่ชั้นจะแขนบวมไหมเนี่ย(_ _!) พอเสร็จก็ตั้งทิ้งไว้เพื่อรอเวลาที่จะศึกษาการเจิมมิเนชั่นของพอลเลน(ตามธรรมชาติ 11โมง)เราก็เก็บของ ปรากฏว่าแมงกานีสซัลเฟต มันจะหมดแล้วไง เราก็เลยไปบอกพี่โบว์ให้ช่วยสั่งให้หน่อย
พี่โบว์....เมื่อกี้ปุ๋ยใช้อันนี้เตรียมอาหารหรอ
ข้าพเจ้า....ใช่พี่ ทำไมอ่ะ
พี่โบว์....อันนี้มันแมงกานีสซัลเฟตจุดเจ็ดน้ำนี่ ปกติเค้าใช้แมงกานีสซัลเฟตจุดห้าน้ำนะ
ข้าพเจ้า....จิงดิ ทำไงดีอ่ะทำไปแล้ว ขี้เกียจเตรียมไหมนะไม่ทันแล้วด้วยต้องใช้ 11โมง
พี่โบว์....จะลองดูก็ได้ ใช้แค่สองสามดอกแตะก็พอ เพื่อไม่ได้จะได้ไม่เปลืองดอก

....โอ้ยตรูละเซ้ง นี่อุตส่าห์ตื่นเช้ามาทำการทดลองแล้วทำผิด เซ็งโครตๆๆๆๆ แต่ก็เอาเหอะ ลองดูก็ได้ไหนๆก็ทำมาแล้วนี่หว่า...แง่วๆๆๆ
พอได้เวลาที่มันควรจะเจิมมิเนชั่นเราก็รีบไปเด็ดดอกโซบะที่รัก(ชั้นจิรักแกวันนี้เท่านั้นแหละย่ะ)มาแตะๆบนอาหารที่เตรียมไว้ จากนั้นก็เอาไปไว้ในตู้ควบคุมคอนดิชั่น จากนั้นก็รอดูว่ามันจิเจิมไหม(อีกสาม ชม.อ่ะ) พอเรียนภาษาญี่ปุ่นเสร็จก็ขึ้นแลบมาด้วยใจที่ห่อเหี่ยว บ่ายสองก่าๆก็...เอาวะ ลองดูไม่เกิดก็ทำไหม
เริ่มจากอันแรกตัวคอนโทรล...ส่องกล้องจุลทรรศ์นะ...

....เฮ้ย!!! อะไรนี่มันเจิมแล้ว มีหางงอกออกจากเกสรด้วย ถึงจะไม่ยาวนักก็เหอะ แต่ก็ถือว่าติดอ่ะ
ข้าพเจ้า...."พี่โบว์ๆมาดูเร็ว มันเจิมแล้ว" ตะโกนเรียกให้คนอื่นมาดูเหมือนทำโปรเจคเสร็จแล้วก็ไม่ปาน
พี่โบว์...."ทำไมต้องเร็วด้วยเนี่ย" เออจริง มันไม่หายไปไหนนี่หว่า นึกว่ามันจิหดกลับได้...โง่เจรงๆ
พี่โบว์...."เออ ติดแล้วแต่ว่ามันยังไม่เยอะนะ หางก็ไม่ยาวเลย"

เออจริงอย่างว่า ข้าพเจ้าเลยลองดูอันที่แวรี่น้ำตาล อันนี้ใช้น้ำตาลสิบเปอร์เซนต์
....โอ้ว อุแม่เจ้า....มันยาวมากๆๆๆ เจิมเยอะด้วย ตะโกนเรียกพี่นาด้วยเลยคราวนี้....โอ้วววว แสดงว่าไอ้ซัลเฟตเจ็ดน้ำนี่มันได้ผล ได้ผลอย่างดีมากๆๆๆๆ นี่เราจะได้ผลงานอีกอันหรอเนี่ย...อู๊ยยย ดีใจๆๆๆ ยิ่งตอนที่พี่นาหันมาบอกว่า "เก่งมากๆ"...รู้สึกเหมือนตัวมันจะลอย ก็พี่ๆเค้าทำกันไม่ติดนินา แต่เราทำติด ฮะๆๆๆชีวิตนี้เราจะตั้งอยู่บนความฟลุ๊กตลอดเลยใช่ไหมเนี่ย...แต่ก็เอาเหอะเนอะ ไม่ว่าผลจะได้มาเพราะฝีมือหรือความบังเอิญหรือจะฟลุ๊กๆอย่างนี้ก็ได้ เราไม่ถือ ขอแค่มีงานส่ง เรียนจบเป็นพอ...กิ๊วๆๆๆ

เหนื่อยโครต

2006-06-02T02:04:00.000+09:00

เหนื่อยโครตๆ เท่านี้แหละที่อยากจะบอกวันนี้
เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเล่าต่อนะ ว่าไปต่อสู้กะไรมาบ้าง
นี่ก็ตีสองแล้ว ไปนอนก่อนดีก่านะ

ปล. อนาคตเรา ใครเป็นคนกำหนด
ตัวเราเอง หรือ โอกาสที่อ.จะยื่นให้
ถ้าเราไม่ได้รับโอกาสล่ะ...เราไม่ดีพอใช่ไหม
อาจน้อยใจบ้างแต่คงไม่ลำบากใจเท่ากับการที่เราไม่ยอมรับโอกาสนั้น

ที่อ.เล่าเรื่องเทียนแต่ละเล่มเปรียบเหมือนโอกาสที่อ.ยื่นให้
หรือเราจะป็นคนที่ดับเทียนทันที ที่อ.ยื่นเทียนให้นะ
...ถ้าเทียนที่เราได้รับเป็นแบบที่เราอยากได้
เราคงอยากจะรักษาดูแลมันให้ดีที่สุด
แล้วก็หาทางที่จะทำให้ไฟนั้น ลุกโชนตลอดไป
แต่ในทางกลับกันล่ะ???

PIZZA

2006-05-30T23:12:00.000+09:00

ช่วงนี้เราได้รับมอบหมายหน้าที่อันทรงเกียรติ(เราว่านะ) ทำไมอะหรอ...เราได้ทำพิซซ่าที่ร้านแล้วนะเฟ้ย(ร้าน Elbe) เกิดมาในชีวิตเคยแต่เล่นขายข้าวแกงตอนเด็กๆใครจะไปคิดว่าจะมีโอกาสได้เป็นแม่ค้าแม่ขายกะเค้าจริงๆ

เรื่องของเรื่องคือทุกวันอังคารที่ร้านจะมีแต่เชฟแล้วก็เราสองคนทีอยู่ในครัว แล้ววันนั้นพอดีพอดี ลูกค้าเยอะมากๆๆๆประมาณว่าต่อให้เชฟมีมือเป็นทศกัณฑ์ยังต้องคิดหนักอ่ะ เราก็สงสารแกอ่ะนะ เห็นแกแล้วด้วยเหอะๆๆ เราก็เลยช่วยหยิบโน้นจับนี่ พอดีมีคนสั่งพิซซ่าเข้ามา เราเลยถือโอกาสแกล้งทำเปนหยิบอุปกรณ์ที่ใช้โรยหน้าออกมา เชฟเลยถามว่า "อยากทำหรอ"....อู๊ยยยยย เข้าทางข้าพเจ้าพอดีเลยเจ้าค่ะ และแล้วดิชั้นก็ได้ลองทำพิซซ่า ความจริงแล้วมันไม่มีความยากเลลยนะ ยกเวนตอนที่แผ่แป้งลงบนถาด คงเป็นเพราะยังมือใหม่หัดขับอยู่ไง แป้งแม่งเจือกเป็นรูซะงั้น เลยต้องรีบเอามาคลึงๆแล้วแผ่ใหม่ก่อนที่เชฟจะหันมาเห็นแล้วหมดความไว้วางใจซะก่อน แล้วก็ทำใหม่คราวนี้สำเร็จ ก็เอาซอสมะเขือเทศที่เค้าทำไว้แล้วมาทา....วางแฮม....เหดแชมปิยอง....หัวหอม....สุดท้ายคือโป๊ะชีสเข้าไปเยอะโครตๆๆๆ เข้าเตาอบห้านาที่เป็นอันเสร็จ พอออกมา หน้าตาสวยมากๆเหมือนคนทำมิผิดเพี้ยนเลยเจรงๆ หุๆๆๆ

หลังจากนั้นเป็นต้นมาชั้นก็เลยได้หน้าที่ใหม่นอกจากล้างจาน ปอกมัน ทำขนมปังกะเทียมแล้วก็มีพิซซ่าเป็นอีกหน้าทีนึงของเรา ชอบๆๆๆสนุกโครตเลย เสียดายแต่เราไม่รู้สูตรทั้งหมด รู้แต่วิธีทำเท่านั้นเองง่ะ เสียดายเจรงๆ แต่ไม่ยากหรอกกลับบ้านไปจะลองทำให้ที่บ้านกิน...อิอิ มัอยู่วันนึงระหว่างที่เราทำพิซซ่า เชฟว่างไงเลยไปล้างหม้อให้แทน ผจก.เข้ามาเห็นยืนขำเว้ย แกคงคิดนี่ตูจ้างคนมาทำงานผิดตำแหน่งป่าวฟ่ะ...เฮฮะๆอย่าลืมขึ้นเงินเดือนให้ด้วยนะคะ

Tokyo

2006-05-27T21:15:00.000+09:00

วันนี้ไปโตเกียวมาด้วย...อย่างที่บอกเอาไว้ว่าวันนี้จะไปช้อปปิ้งทั้งๆที่รู้ว่าฝนจะตก แล้วก็จริงเพราะแมร่งงงง ตกทั้งวันเลยแต่ไม่หนักเท่าไหร่ปร่อยๆทั้งวันเท่านั้นเอง เซ็งชิมัด แต่ก็จะไปเพราะว่าจะไปหาซื้อนาฬิกาเป็นของขวัญให้น้องชายสุดเลิฟ(แหวะ...อ้วก...นี่ตูพูดไปได้ไงฟระ)ที่มันเอนซ์ติด หลังจากที่บ้านลุ้นกันจนหืดขึ้นคอ เพราะพ่อคุณเล่นสละสิทธิ์โควต้าที่ได้ไว้ทั้งสองอัน เพื่อมาลุ้นเอนซ์กลาง แต่ก็ได้วิดวะคอมเกษตร ก็ดีอยู่หรอก(มั้ง...ความเจรงคือช้านไม่ชอบวิดวะ มันดูเถื่อนๆอ่ะ แล้วก็ชอบรับน้องอย่างรุนแรง)

ก็นัดกะพี่วัชตอนเก้าโมงนิดๆไปถึง akihabara ตอนสิบโมงก่าๆก็เริ่มเดินดูของกันพวกของเล่นของพี่เค้านั้นแหละ ไม่รุ้ชอบอะไรกันนักหนา แถมงานนี้นัดเพื่อนมาด้วยอีกคนชื่อพี่เก่ง(ตัวใหญ่กว่าพี่วัชอีกง่ะ เรานึกว่าพี่เราตัวโตแล้วนะ เหอะๆ) เรียนโปรแกรมเมอร์อยู่เข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยเล้ยยยย จากนั้นก็ไปแวะกินข้าวเที่ยง(ของเรา)แต่เป็นข้างเช้าของพวกพี่ๆที่ร้านไรไม่รู้จำชื่อไม่ได้ รู้แต่อร่อยดี พอมีแรงกันแล้วก็ไปต่อคราวนี้เป็นทีของเราบ้าง คือให้พี่พาไปตึกม่วงมันอยู่ใกล้ๆสถานี ueno เลยเดินกันไป....

พอไปถึงก็พบว่าชั้นหนึ่งมีขนมขายเยอะมากๆๆๆ พอขึ้นชั้นสองถึงมีนาฬิกา แต่ว่าราคามันพอๆกะที่นี่เลย เราเลยไม่ซื้อเพราะมาซื้อที่นี่สะสมแต้มดีกว่า แล้วแบบที่นี่ก็เหมือนจะน้อยกว่าด้วยง..ที่จริงมันมีหลายร้านมั้งแต่เราไม่รู้ว่ามันอยุ่ตรงไหนไง...แง่วๆๆ แล้วก็ไปชิบูย่าต่อ เพราะเราอยากไปราน 109 เค้าว่ามีของเยอะ...ก็เจรง เพราะทั้งตึกมีแต่เสื้อผ้าแฟชั่นผ้หญิงทั้งนั้นเลย แต่เราไม่มีอารมณ์เดินหรอก ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ แต่ลองนึกดู เราคนเดียวเดินดูของคนเดียวแต่มีผู้ชายตัวโตๆสองคนเดินตามหลังอยู่แล้วใครมันจะมีอารมณ์เดินดูฟระ...จำไว้เลยว่าอย่ามาเดินช้อปกะพวกผู้ชาย เราเกรงใจเค้าอ่ะ ถึงเค้าจะบอกไม่เปนไรๆแต่เรารู้น่า แอบกัดฟันอยุ่ละสิ...ชิชิ พอออกจากร้านเราก็บอกว่าพี่อยากไปไหนรึป่าว...ปรากฏว่าชั้นลากพวกคุณๆมาถึงชิบูย่า แต่คุณๆก็ยังอุตส่าห์เดินเค้าร้านเกมส์อีกอยู่ดีอ่ะ เราเลยแอบเดินออกมาโทรศัพท์หาน้องแอร์(ลูกเพื่อนพ่อเราอยู่โตเกียว)เค้าบอกว่าอยู่ที่นี่พอดี เราเลยไปหาทิ้งคุณพี่ทั้งสองไว้

เจอน้องแอร์ก็คุยกันเลยรู้ว่า วันนี้ที่โตได เค้ามีรับน้องเด็กไทยที่นั่น เค้าก็ชวนเราไป แต่โธ่เอ้ย...เราไปจะรู้จักใครอ่ะไม่เอาดีกว่า ว่าแล้วก็ลากันแล้วไปเดินช้อปอยู่คนเดียว สักพักพี่แกก็โทร.หา แล้วไปชินจูกุกันต่อ พอไปถึงเราก็แยกเดินเลยคราวนี้ เหอะๆๆ

เข้าห้างได้มาสคาร่ามาอันนึง หลังจากที่คุยอย่างงงๆกะคนขายอยู่สักพัก แล้วก็ไปดูร้านนาฬิกาอีกแห่งนึงที่เดินผ่าน รานนี้ดีมากๆๆๆตรงที่มันเมทอินเจแปนอ่ะ...คือตอนนี้เค้าใจไหมว่านาฬิกาไม่ว่าจะเป็น Siko Citizen Casio ฯลฯ ที่เป็นแรนด์ญี่ปุ่นเนี่ยเค้าจ้างจีนทำแล้วไม่ค่อยทำเอง ที่ทำเองราคาจะแพงขึ้นอีก แต่ร้านนี้แพงน้อยหน่อย เราเลยว่าเดี๋ยวจะมาซื้อไปฝากที่บ้าน แต่วันนี้ยังดีกว่าเพราะไม่งั้นได้เลือกอีกนานแน่ๆ...สงสารพี่ๆชะมัดเพราะไปยืนกางรมตากฝนรอเรานานพอสมควรแล้วอ่ะ ไม่เป็นไรตอนนี้รู้แหล่งแล้วเดี๋ยวคราวหลังมาซื้อเองดีกว่า อิอิ

พี่เก่งหิวอีกแล้วอ่า...ถึงว่าตัวใหญ่ชะมัด ก็เลยไปร้าน La pasta เราสั่งพิซซ่ามาถาดนึง..แล้วก็หมด ร้านนี้อร่อยใช้ได้แหะ อร่อยกว่าที่ coco's อีก(เมื่อวานก็ไปมาแต่ไม่ได้กินเพราะมันห้าทุ่มกว่าแล้วนิ อ้วนแย่) วันนี้เลยฟาดซะ ขาลงลิฟท์เนื่องจากร้านที่กินอยู่ชั้นหก พอดีลิฟท์เปิดชั้นห้า ทั้งตึกเป็นร้านนาฬิกาอีกแล้วอ่ะ อยากออกไปดูชะมัด แต่พอเห็นหน้าพี่ๆแล้ว ตูไม่ไปก็ได้ฟะ อย่างที่บอกแหละต้องมาเองคนเดียว!!!
(เพราะค่าที่ที่นี่แพงมากๆๆๆๆ ร้านส่วนใหญ่เลยอยู่บนตึกสูงๆเราจะรู้ว่าตึกนี้มีร้านอะไรอยู่บ้าง โดยการอ่านจากป้ายหน้าตึกแล้วขึ้นลิฟท์ไปชั้นนั้นๆ ทั้งชั้นจะเป็นร้านหนึ่งร้านเลย)

ออกจากชินจูกุก็ปเดินอคิฯต่อ ดูพวกตุ๊กตาโมเดล เราอยากได้มากๆคือของโวคก์ มันเป็นเหมือนบาร์บี่แต่ไม่ใช่ของเล่นติงต๊องอย่างที่เคยมีหรอกนะ อันนี้มันแต่งเองได้ทุกอย่าง ตั้งแต่หัน ตา ผม ช่วงตัวก็เลือกได้ว่าจะให้หน้าอกใหญ่แค่ไหนก็เลือกเอา แขน มา ขาทุกส่วนขยับได้หมดเลย แต่ไม่มีปัญหาซื้ออ่ะ เพราะแพงโครต ส่วนนึงคิดเป็นเงินไทยก็ประมาณ 500-1000บาท นี่คือไซท์ที่ต่อออกมาแล้วได้เท่าบาร์บี่ทั่วไปที่เราเห็นกันนะ ยังมีแบบที่ตัวโตฟุตฟรือสองฟุตด้วยแล้วไหนจะเส้อผ้า รองเท้าอีก ราคาเกือบเท่าราคารองเท้าเราเลยอ่ะ...แต่ว่าอยากได้ๆๆ ไว้รวยก่อนเถอะ จากนั้นก็ไปซื้อ usb อันใหม่อีกอันนึง เอาไว้ใช้เรื่องงานโดยเฉพาะ สวยใช้ได้แต่แพงอ่ะเพราะที่นี่มีแต่ของมียี่ห้อไง แต่ก็เอาเถอะถ้าเทียบแล้วยังไงก็ถูกกว่าที่ไทยแน่นอน

กว่าจะกลับก็สองทุ่ม ถึงหอเกือบสามทุ่มแน่ะ กะว่าจะไปงานเปิดหอต่อ(อันนี้เป็นศัพท์ที่ นร.ไทยเรียกกันนะ)แต่ปรากฏว่าเพราะฝนตกไงเค้าเลยเลื่อนเป็นวันพรุ่งนี้แทน ดีๆๆๆ จะได้ดูขบวนแห่กะการประกวดหนูน้อยยูกะตะได้ตั้งแต่แรก

ปล.คุยกันถึงเรื่องที่เคยให้พี่เอ๋ดุดวงให้ พี่เก่งถามว่าพี่เอ๋ว่ายังไงบ้าง... "พี่เอ๋บอกว่า แกนี่ไม่มีดวงเรื่องผู้ชายเลยยังไม่เจอหรอกเนื้อคู่อ่ะ อีกนานมีแต่เรื่องเรียนขึ้นเนี่ยๆๆสามเส้นเลย ยังไงแกก็ได้เรียนต่อแน่นอน...เหอะๆ"...."จริงหรอ นี่เรายังไม่แฟนหรอ"...ทามไมฟระ ตูยังไม่มีแฟนนี่ผิดตรงไหนเนี่ย เราเป็นเด็กเรียนต่างหากล่ะ เลยไม่สนใจเรื่องผู้ชายย่ะ โธ่เอ้ยยยย...(_ _;)

อยากไปเที่ยว...

2006-05-23T00:39:00.000+09:00

ความจริงคือช่วงนี้เครียดๆไหนจะสอบ(พรุ่งนี้)มีสัมมนา(วันพฤ)แต่เราก็ยังมีเวลาไปแวะเวียนเที่ยวชมบล๊อกของชาวบ้านเค้าไปทั่ว...แล้วนั่นก็เป็นการทำให้เกิดกิเลสอย่างแรงครับท่าน เค้าไปเที่ยวโน้นเที่ยวนี่กันเต็มไปหมดเลยอ่ะ เราซะอีกอยู่นี่ยังไม่ค่อยได้ไปไหนเลย...แล้วไอ้ที่ไปๆมานะ มันก็ไม่ใช่แบบลุยๆอย่างที่ชอบอ่ะ มีแต่ไรไม่รุ้...อย่างเช่นว่าวันเสาร์นี้เข้าโตเกียวแต่ไปช้อปอีกแลเวง่า เบื่อเหมือนกันนะเนี่ย อยากไปเที่ยวแบบลุยๆธรรมชาติป่ากะเขาบ้างอ่ะ จะไปที่ไหนดีเนี่ย แล้วผู้ใดจะยอมไปกะเรา??? sad เจรงๆเลย แล้ววันอาทิตย์นี้พี่โบว์ว่าจะชวนไปดิสนี่ย์แลนด์...ไปดีไหมหว่า...อยากไปเที่ยวๆๆแต่ม่ายช่ายแบบนี้...
เข้าไปอ่านบล๊อกชาวบ้านเห็นเค้าไปเที่ยวเมืองนอกกันแล้วอยากไปบ้างจังเลย สวิสอย่างงี้ เมกางี้...กระตุ้นต่อมอยากเราสุดๆ แล้วต้องไปแบบ backpack กันเองด้วยนะ เดี๋ยวก่อนเหอะ กค.นี้ถ้าแว๊ปหนีแลบได้สักสองอาทิตย์จะไปเปรูบ้าง...อย่าสงสัยว่าไมต้องเป็นเปรู เพราะยายปรินเพื่อนช้านอยากไปอะดิ แล้วเราเป็นประเภทว่าไปไหนก็ได้ แต่แกหาข้อมูลนะ ฮะๆๆๆ มีเพื่อนดีสบายไป ว่าแต่เรื่องนี้จะเป็นไปได้ไหมต้องอยู่ที่พี่สาวเราจะไปเมกาเมื่อไหร่อะดิ ถ้าพี่แกไปเร็วเราก็โดดแลบได้ไง กร๊ากกกก แต่ถ้าพี่แกไปช้าเราคงอด เพราะยายปรินไม่ว่างตั้งแต่ยี่สิบอ่ะ...ลุ้นๆๆๆๆๆ

So boring

2006-05-20T18:22:00.000+09:00

เบื่อมากๆ เบื่อจริงๆนะเนี่ย ทำไมเป็นอย่างนี้นะ งานมีตั้งเยอะแน่ะ แต่กลับไม่มีอารมณ์จะทำเลยไหนจะ seminar ที่ถึงตาเราต้องพรีเซนท์อาทิตย์นี้แล้ว ยังไม่ถึงไหนเลย ทำไมนะชั้นจะต้องมาทำอะไรอย่างนี้ด้วย ถ้าไม่มาที่นี่ก็คงสบายไปแล้ว ปานนี้ก็เรียนจบมีงานทำ ไม่ต้องจากที่บ้าน จากเพื่อนมาอยู่ที่นี่ ที่ๆเหมือนจะอบอุ่นเพราะมีเพื่อนมีคนไทยอยู่เยอะ แต่เอาเข้าจริงมันไม่ใช่ ต่างคนต่างความคิดไม่ใช่คนในแบบที่เราจะคุยได้ทุกเรื่อง ไม่ใช่คนที่เราจะยึดเป็นเพื่อนสนิทได้...อย่างนี้สินะที่เค้าว่าคนเรามักจะเห็นค่ากันตอนที่ไม่มีกันแล้ว...กลับไปแล้งเราจะรักพวกแกๆทั้งหลายให้มากขึ้นนะ แต่แกๆคงไม่รู้สึกไรหรอกมั้ง เพราะไม่เคยขาดนินา...sad เจรงๆเลยยยยย

ความจริงที่นี่ก็สบายนะ ในเรื่องของการใช้ชีวิตแต่ไม่ดีตรงที่เราต้องรับผิดชอบทุกอย่างเองนะสิ ไม่มีใครมาปลุก ต้องไปเรียนเอง ต้องทำกับข้าวเอง...ไม่งั้นก็ต้องหาซื้อ ซึ่งเบื่อมากๆๆๆๆมีแต่ของทอดๆทั้งนั้นเลย ทำไมอาหารญี่ปุ่นเป็นอย่างนี้นะ(_ _!) แถมยังต้องมาเรียนในเรื่องที่ไม่ตรงกะสาขาอีก ตอนแรกก็คิดว่า "ดีสิ ได้เรียนรูอะไรใหม่ๆ ได้ความรู้ใหม่ๆ"แต่เอาเข้าจริงการที่ต้องมาเริ่มต้นใหม่กะสิ่งที่ไม่รู้เลยเนี่ยมันไม่ง่ายเลยนะ โดยเฉพาะตอนนี้ การทำแลบของเราเป็นเหมือนงานรูทินมากๆ คือ ทำเหมือนๆเดิม micropropagation buckwheat แล้วก็เอาไปศึกษา effect ต่างๆ เหมือนเป็นหุ่นยนต์เลย ทำตามที่ต้องทำ แต่ถามว่าชอบไหมหรือเข้าใจในสิ่งที่ทำไหม มันไม่ร้อยเปอร์เซนต์อ่ะนี่เลยทำให้เบื่อไง เราไม่ใช่คนขี้เกียจเรียนนะ แต่ขอเรียนในสิ่งที่ชอบที่สนใจได้ไหม??? ไม่ใช่ถูกสั่งให้ทำอยู่อย่างตอนนี้

พูดเรื่องนี้แล้วแอบเคือง เพราะว่าฮิซาจิม่าเซนเซ สั่งให้เราลองทำ induce flower ของ homotropicum buckwheat แล้วไงนะหรอ...มันออกดอกไง แล้วจะเก่งอะไรปานนั้นดันติดเมล็ดด้วยอะดิ...ซวยตูเลยทีนี้ ถูกนัดไปชมนิดนึงแล้วสั่งงานมาอีกกะบุงนึง ให้ศึกษาทุก effect ที่มีผลต่อการออกดอกและติดเมล็ด แล้วมันมีเป็นสิบ effect เลยนี่ดิขนาดพี่นายังบอกเลยว่า ครั้งก่อนที่ อ.ยงศ์ ศึกษา effect ของ common buckwheat ยังทำนานเป็นปีก็จนจบ Ph.D นั่นแหละ แล้วนี่เราเพิ่งอยู่ปีสี่เองนะ...ไม่เอานะจะให้เรามาเรียนต่อที่นี่อีกอ่ะ ไม่เอาจริงๆนะ...แค่นี้ก็เบื่อจะตายแล้ว วันๆอยู่แต่แลบไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันกันพอดี ชั่นอยากเป็นสาวสังคมย่ะ ออกไปเจอคนเยอะนี่ยิ่งชอบ...แล้วไงเนี่ยพูดไปจะได้ไรขึ้นมาก็เลือกทางผิดมาแล้วนี่นา เอาเรื่องใกล้ตัวก่อนดีกว่าว่า พฤหัสนี้จะรายงานอะไรดี ผลที่เก็บก็ยังไม่ได้คิดเป็นค่า stat เลย>>ทำไม่เป็นด้วยต้องใหเพื่อนช่วยอีกแล้วมั้งเนี่ย...เอาว่ะ...สู้โว้ยยยยย เอาให้มันตายกันไปข้างนึงเลย

เอาล่ะสบายใจขึ้นมาหน่อยหลังจากได้ระบายออกมาซะบ้าง นี่ถ้ามีคนให้พูดด้วยคงดีนะ...ทำไงดีอ่ะเหงาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คิดถึงเพื่อนขึ้นมากะทันหันเลยเนี่ย ถ้ามีพวกมันๆอยู่ด้วยคงดีเนอะ...ทำไมไม่มีใครมาเยี่ยมเราบ้างเลยอ่า

Elbe Restaurant

2006-05-18T23:07:00.000+09:00

เคยได้ยินมาว่าเมืองนอกเนี่ย เด็กวัยรุ่นเค้าทำงาน part time หารายได้พิเศษกัน...จริงอย่างว่าที่เดียวเชียว เพราะเด็กที่ญี่ปุ่นเนี่ยนะ แทบจะทำกันเป็นงานหลักเลยด้วยซ้ำ ส่วนมากแล้วพอเข้ามหาลัยต้องหาเงินเรียนเอง ไม่มีบ้านเมืองไหนสบายเท่าเมืองไทยหรอก พ่อแม่หาให้ตั้งแต่เกิดจนเรียนจบแต่งงานกันนั่นแหละถึงจะเริ่มรับผิดชอบตัวเองกัน...(สำนึกเอาไว้นะว่าไม่มีใครรักเราเท่าพ่อแม่จริงๆ)

พอได้มาอยู่ที่นี่พอดีมีโอกาส คือ ไอ้เพื่อนห้องข้างๆเค้ารู้จักกะคนที่ร้านอาหารเยอรมัน ชื่อ "Elbe" แล้วตอนนี้เค้าขาดพนักงานล้างจานอยู่ เลยมาถามเราว่าสนใจจะทำไหม...คิดหนักอยู่เหมือนกันนะ เพราะตั้งแต่เกิดมาชั้นเคยทำงานซะที่ไหนล่ะ ไอ้ล้างจานนี้มันง่ายอยุ่หรอกแต่ไม่เคยล้างให้ใครนี่หว่า แถมเป็นลูกจ้างเค้า นายจะเป้นไงงก็ไม่รู้...ติ๊กต๊อกๆๆ คิดนานอยู่สามวัน ก็ตอบตกลง เพราะจริงๆแล้วที่เรามาที่นี่ก็กะมาหาประสบการณ์ไม่ใช่หรอ? ถ้าเกิดไม่ไหวหรือไม่ชอบเราก็แค่ลาออกไม่เห็นจะยากเลย ใครจะมาบังคับชั้นได้..จริงม่ะ แล้วไปทำงานกะคนญี่ปุ่นเนี่ยอย่างน้อยก็ได้ฝึกภาษาเราไปในตัวแถมยังได้เงินอีก เพราะที่นี่ค่าแรงแพงมากๆ เราไม่เคยรู้เลยว่าแค่การล้างจานอาทิตย์ละสามวัน วันละสามถึงสี่ชั่วโมงเนี่ย จะได้เงินหมื่นกว่าบาท...สามหมื่นกว่าเยนอ่ะ...แต่อย่างว่าแหละเนอะที่นี่ค่าครองชีพมันสูงนี่หว่าค่าแรงเลยแพง ตอนแรกที่ทำเรายังไม่มีสิทธิ์เลือกวันไง เลยต้องทำเย็นวันอังคารแล้วก็บ่ายวันเสาร์-อาทิตย์

วันแรกที่ทำ...จำได้ว่าตื่นเต้นพอสมควร...ความจริงมันก็แค่ล้างจานนะ แต่ความรู้สึกมันไม่ใช่แค่การล้างจานแต่มันคือการทำงานครั้งแรก เรามีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบและนั่นทำให้เราโตขึ้น พอไปถึงร้านตอนเย็นก็เจอกับสมาชิกในร้านมี ผู้จัดการ,เชฟ(สองคนนี้เคยเจอแล้วตอนมาสมัคร),ยาคุจิ(ผู้ช่วยเชฟ)แล้วก็ยังมีพนักงานเสิร์ฟอีกคนนึงที่เรายังจำชื่อไม่ได้จนถึงทุกวันนี้...ความจริงคือเราจำชื่อใครนอกจากสามคนนี้ไม่ได้เลยต่างหาก (_ _!)

ยาคุจิเป็นคนสอนงานเรา >> เราต้องล้างจาน,ช้อน เช็ดให้แห้งแล้วก็เก็บ พอตอนจะเลิกก็ทำความสะอาดพื้นเป็นอันเสร็จงานเรา จำได้ว่าวันนั้น สาม ชม.ผ่านไปมีคนมาแค่สองโต๊ะเอง...ไม่รู้ว่าปกติคนน้อยอย่างนี้อยู่แล้วหรือว่าเพราะเรามาทำงานไม่รู้ คนหายหมด 555...อ่อๆลืมแนะนำสมาชิกแต่ละคน

ผจก.>>ดูสุขุม นิ่งๆมีมาด แต่ความจริงแล้วใจดี แต่ก็นั่นแหละเพราะคำว่า ผจก.เลยทำให้เราเกรงตอนแรกๆอยู่ ตอนหลังก็คุยกัน ขำดี...ดีที่สุดที่เค้าพุดอังกฤษได้...เฮอะๆ
เชฟ>>หน้าตาดุมากๆๆ คือเป็นคนสูงอายุ(ห้าสิบกว่าแล้ว)แล้วไม่ค่อยยิ้ม แต่จริงๆแล้วเป็นคนที่ใจดีมากที่สุดเลย ชอบชวนเราคุยทั้งๆที่เราก็พูดไม่ค่อยได้..ตอนนี้เริ่มเก่งแล้วสงสัยเพราะคุยกะเชฟนี่แหละ ที่สำคัญคือเชฟชอบเอาขนมมาให้เราด้วย(^๐^) น่ารักจริงๆเลยเชฟนี่ วันก่อนยังเอาตุ๊กตา stich มาให้ด้วย...
ยาคุจิ>>จากชื่อก็บอกรูปร่าง (ยาคุจิ=ปาก)...อ้วนมากๆๆๆแต่อารมณ์ดี ชอบแอบกินของที่ร้านเป็นประจำเลย 555 ความจริงที่ร้านก็มีข้าวให้กินนะ เพียวแต่เวลาที่ยาคุจิทำอาหารให้ลูกค้า จะชอบชิมไปเรื่อยเลยอ่ะ แล้วจิมาบอกเราว่ากะลังลดความอ้วน...เฮอะๆ คงลดได้หรอกกกกกกกกกกก....ส่วนพนักงานเสิร์ฟคนอื่นนี้ไม่ขอกล่าวถึงนะ เพราะว่ามีหลายคนเปลี่ยนไปเรื่อย แล้วเเรก็ไม่ค่อยได้สุงสิงด้วยเท่าไหร่ อย่างที่บอกอ่ะ ชื่อเค้าเรายังจำไม่ได้เล้ยยยยย

...Published by.."Pui"...

In my class

2006-05-16T02:33:00.000+09:00

เรื่องขำๆของคนขำๆ...(อย่างข้าพเจ้าเอง)

ความจริงแล้วเทอมนี้เราน่าจะเครียดไม่ใช่หรอ ก็แหมๆๆเทอมนี้ต้องเรียนคนเดียว...พี่ๆชิ่งเอาตัวรอดกันโหม้ดเลย...ทิ้งหนุน้อยตาแป๋วแหววอย่างเราให้เผชิญโลกอยู่คนเดียว...ชะช่า แล้วที่นี่ใครจะคอยปล่อยมุขขำๆตอนเรียนละเนี่ย...จริงไหม??? แต่เอาเถอะมาถึงขั้นนี้แล้วนินา คนอื่นเค้าก็เรียนคนเดียวกันมาได้
เราก็ต้องทำดิ...がんばるね!!!

แล้วเรื่องขำๆในห้องก็เกิดขึ้นจริง...

ดูเหมือนเทอมนี้อาจารย์ทุกคน...เน้น...ทุกคนเลยนะ ดูจะให้ความสนใจกับเด็กน้อยอย่างเรามากเป็นพิเศษ ไม่รุ้ว่าทำไมเหมือนกัน จะว่าเป็นเพราะหน้าตาดีก็คงจะหลงตัวเองไปหน่อย...หรือว่าจะเป็นเพราะท่าทางที่เอ๋อๆของเรากันแน่หว่า??? คำตอบคงเป็นข้อหลังอย่างไม่ต้องสงกะสัยเลยเนอะ

ตั้งแต่วันแรกที่เรียน "วาตานาเบ้เซนเซ"(ต่อไปจะขอเรียกว่าเซนเซอย่างเดียวแล้วกันนะ)เซนเซคนนี้เราเคยเจอหลายหนแล้ว ไม่ค่อยเหมือนเซนเซเท่าไหร่เลย เหมือนคุณป้าขายของมากกว่า ใส่กางเกงแถมยังมีกระเป๋าคาดเอวอีก แกชอบออกไปยืนดูดบุหรี่อยู่นอกตึกบ่อยๆ(ที่นี่ไม่แปลกหรอกที่เห็นอาจารย์ผู้หญิงสูบบุหรี่อ่ะ )...ตอนแรกก็ให้แนะนำชื่อแต่ละคน
Macro>>"Macroเดซ"
เซนเซ>>"ไฮ มารูโกซังเดซ"
Hoffman John>>"Hoffman Johnเดซ"
เซนเซ>>"ไฮ ฮอฟฟุมานซังเดซ"
Tong>>"ท้งเดซ"
เซนเซ>>"ไฮ ท้งซังเดซ"
......พอถึงตาเรา......
ชั้น>>"บุษยาซังเดซ"
เซนเซ>>"เอ๋...บีซยาซังหรอ"
เฮ้ย.........แนะนำตัวเองไม่ต้องมีซังนี่หว่า อารมณ์ชั้นประมาณว่านั่งฟังเซนเซเพลินไงเห็นมี "-ซัง" ก็เลยซังบ้าง แต่เรารู้ตัวช้าไปตั้งแต่เสียงออกจากปากแล้ว เพราะเพื่อนหัวเราะกันใหญ่เลย...ทำไมฟระ แค่ชั้นพูดผิดแค่เนี่ย หัวเราะเยาะกันหรอ....ชิชิ ช้านอายนะเฟร่ย!!! (-_-;) ...แล้วชั้นก็เริ่มเรียนด้วยความรู้สึกพิกลๆอยู่พักนึง

จากนั้นเซนเซก็แนะนำเจ้าตุ๊กตาเม่นชื่อ"ปิ๊งป่อง" น้องเม่นตัวนี้จะถุกพลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปโดยน้ำมือของคนๆหนึ่ง อาจแรงบ้างค่อยบ้างตามกำลัง(น่าสงสารชะมัดเลย)และคนที่ได้รับจะต้องตอบคำถามของเซนเซ..."ให้นักเรียนแต่งประโยคโดยใช้รูป na adj. form หรือ i adj. form "

"มหาลัยทสึกุบะใหญ่และสวย"...คนแรกผ่านไป
>>>ช่างเป็นคำตอบที่ง่ายจริงๆ เหมือนจะเป็น pattern ไม่ต้องคิดเลยนะเนี่ย
"ห้องพักของฉันเล็กแต่สะอาด"...คนที่สองผ่านไป
>>>นี่ก็อีก คำตอบยอดฮิต ติดท๊อปไฟว์
"...."บรา บรา บรา "...."
คนที่สาม สี่ และห้าผ่านไปอย่างง่ายดาย
ทำไม๊ทำไม ไม่มีใครโยนน้องเม่นมาให้ชั้นบางนะชั้นนึกไม่ออกแล้วนะเฟ้ย
ไอ้แต่งประโยคน่ะมันไม่ยากหรอก แต่คำศัพท์ที่มีอยู่เนี่ย...มันมีจำนวนจำกัดนะ

พอคนที่หก...เจ็ด...ผ่านไป...
ชั้นก็ได้ยินเสียงเซนเซบอกว่า "อีกคนเดียวแล้วกันนะ ใครอยากตอบอีก"
...ชะช่า รอดๆๆ ชั้นไม่อาสาแน่ ใครจะตอบก็ตอบเถอะ...กร๊ากกกกกกกก
เงียบไม่มีอาสาสมัคร...

ชั้นเริ่มก้มหน้าอีกครั้ง แต่!!! ดวงตาเจ้ากรรมของชั้นดั้นเหลือบขึ้นไปสบตาปิ๊งๆกะเซนเซพอดี เซนเซหันมามองหน้าชั้นแล้วยิ้มหวาน...เหมือนจะรอให้ชั้นตอบรับ...ไม่มีทางหร๊อก...ตุ้บ!...เม่นน้อยลอยระลิ้วจากมือใครไม่รู้มาอยู่ตรงหน้าเราพอดี
โอ้ย...ทำไมที่อย่างนี้ส่งมาให้ชั้น อยากจะดิ้นตายจริงๆ (- -!)

เราก็ยังส่ายหน้าต่อไปเหมือนว่าไม่มีไรให้ตอบแล้ว มันไม่เหลือศัพท์อะไรแล้ว เซนเซเลยบอกว่า "ตอบอย่างอื่นก็ได้ที่ไม่ได้อยู่ในหนังสือก็ได้ อย่างเช่น...แฟนคุณเป็นยังไง" เท่านั้นแหละครับ ฮาตรึมกันทั้งห้อง...มันน่าขำตรงไหนเนี่ย
..."ไม่มี" ...เสียงไอ้คุณจอห์นที่ตอบแทน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะ..."กร๊ากกกกกกก"... ช่วยหัวเราะอย่างมีมารยาทหน่อยได้ไหมย่ะ เซนเซ... "อืม...อยากได้แฟนแบบไหนก็ได้"...โธ่เซนเซ ช่วยเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเลยได้ไหมเนี่ย แต่สุดท้ายชั้นก็ต้องตอบอยู่ดี ..."เป็นคนใจดีและสุภาพค่ะ".....อู๊ยยยยย จะหาได้บ่เนี่ย

ยังไม่จบมีต่อก๊อกหน้าเน่อ...

...Pubished by..."Pui"...