เรื่องเล่าในร้าน

ใครจะโชคดีอย่างเราบ้าง มีโอกาศได้ทำพาสไทม์ดีกะเพื่อนรวมงานดีๆอย่างนี้ไม่มีอีกแล้วมั้ง...จริงเลยที่เค้าว่า "คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก" คือทั้ง ผจก.,เชฟ และก็พนักงานทุกคน ใจดีแล้วก็นิสัยกันมากๆ ที่นี่ทำงานกันเหมือนคนในครอบครัว มากกว่าที่จะเป็นเพื่อนร่วมงานกันด้วยซ้ำไป

วันอาทิตย์ที่ผ่านมา พอเราเข้าไปในร้าน ทุกคนต่างถามถึงเรื่องงานวันเสาร์ที่เราไปดูดอกไม้ไฟ คุยกันอย่างหนุกหนาน ทั้งๆที่เราไม่ได้รู้เรื่องทั้งหมด แต่เราก็เข้าใจโดยเกือบทั้งหมด คอยถามโน้นนี่เราตลอด ทั้งๆที่เราก็พูดไม่ค่อยได้ต้องใช้ภาษามือประกอบแต่เค้าก็ยังอดทนที่จะฟังแล้วพยายามที่จะเข้าใจเรา...ซาบซึ้งจริงๆนะเนี่ย

โชคดี(มั้ง)ที่วันนี้คนไม่เยอะ หรือเรียกว่าน้อยมากๆเลยก็ว่าได้ โดยปกติแล้ว เราไม่ค่อยอยากว่างเท่าไหร่ เพราะไม่อยากเดินเกร่ไปมา แต่วันนี้มันช่วยไม่ได้แล้วมันก็ไม่มีงานอะไรให้ทำแล้วจริงๆ

เชฟ...."ไปตรงลิฟท์สิ"
เรา...."มีอะไร"

เชฟ...."ออกไปดูเหอะน่ะ" พร้อมกับโบกมือไล่

ไอ้เราน่ะไม่ค่อยอยากออกจากร้านในเวลาทำงานเท่าไหร่ เพราะไม่อยากเจอใคร เดี๋ยวไปป่ะกะเซนเซเข้าละยุ่งแน่ แกคงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ถ้าเราจะมาทำงาน แต่ก็นะ ออกมาก็ได้ มันไม่ได้ไกลจากร้านสักเท่าไหร่หรอก พอเดินมาถึงลิฟท์ก็เจอ ผจก.ยืนอยู่ก่อนแล้ว แกกวักมือเรียกเราเข้าไปดูตรงหน้าต่างที่มองออกไปจะเห็นลานกว้างหน้าห้าง....มันมีโชว์ครับท่าน....เอิ๊กๆๆๆ

มันเป็นโชว์ของประเทศจีนที่มีคนเต้นไปมาแล้วก็เปลี่ยนสีหน้าได้อ่ะ จากน้ำเงินเป็นแดงเป็นเหลืองเป็นขาวเป็นดำ สนุกดีอ่ะ...แต่ที่เราขำกว่าคือ เราไม่คิดว่าเค้าจะเรียกเราออกไปดูโชว์ระหว่างเวลาทำงานนะดิ เพราะโดยปกติของคนญี่ปุ่นแล้วค่อนข้างซีเรียสกับการทำงานไง เวลางานคืองาน เวลาเล่นคือเล่น แต่ที่ร้านนี้ อย่างที่บอกอะนะอยู่กันอย่างสบายๆจริงๆ

วันนี้ก็เหมือนกัน คนที่ร้านน้อยมาก พอสองทุ่มกว่าๆ ผจก.ก็เข้ามาถามว่า กินราเมนไหม เราก็โอเคอ่ะ ที่จริงคือจะไดเอทนะ แต่ถ้าเค้าเข้ามาถามอย่างนี้แสดงว่าวันนี้ลาภปากได้กินของอร่อยแน่ๆเลย...อิอิ จริงอย่างที่คิดเพราะว่า ผจก.ไปซื้อราเมนจาร้านข้างๆมาให้ ขำแต่ตรงที่ว่า เค้าถามเราว่าอยากกินราเมนอะไร โธ่ๆๆๆ อย่างเราน่ะหรอ ปกติก็จิ้มๆเอาตามรูปนั่นแหหละไม่เคยรู้ชื่อหรอก เลยบอกไปว่าอะไรก็ได้ ผจก.เลยส้งแบบเผ็ดให้ เป็นราเมนของจีนใส่ซีเกี๊ยวซ่าด้วย อร่อยดี แต่มีการบอกด้วยนะว่า ถ้าไม่เผ็ดเอาพริกที่ร้านใส่เพิ่มได้นะ...ทำไมนะเค้าถึงคิดว่าคนไทยต้องกินเผ็ดทุกมื้อหรือไงเนี่ย(เค้าสั่งให้เราอย่างนี้สองครั้งแล้วอ่ะ เพราะเป็นเมนูเดียวที่เผ็ด)...แต่ก็ดีเพราะนั่นแสดงว่าเค้าใส่ใจเราไง ว่าเราจะกินได้ไหม ถามตลอดว่าจะเอาไรเพิ่มรึป่าว ก็แปลกนะถ้าวันที่ว่างๆไม่มีลูกค้ากินดีอยู่ดีประจำ แต่ถ้าวันไหนยุ่งๆละก็ ไม่พ้นชาฮัง,สเต๊กที่ร้านตลอด มันก็อร่อยนะเพราะเค้าปุงใหม่ๆทุกครั้ง แต่อย่างว่าแหละของที่ไปซื้อมามันต้องแพงกว่าทำกินเองใช่ม่ะ...แล้วก็จริงอย่างคาด ตอนกลับเราเดินผ่านร้านราเมนร้านนั้น ราเมนของเราชามละแปดร้อยแน่ะ เท่ากะที่เราทำงานชม.นึงเลยนะเนี่ย...เอิ๊กๆๆ คุ้มไหมล่ะ

ไม่ดีตรงที่ว่าจานมันใหญ่ไปหน่อย กินไม่หมด เสียดายของมากๆ เกรงใจเค้าด้วยอุตส่าห์ซื้อมาให้กินอ่ะ แต่ก็ทำไงได้ล่ะเนอะ แค่ยอมกินในช่วงไดเอทนี่ก็สุดๆแล้วนะ หุๆๆ