It must finish....but not!!!

โอ้ยๆๆ ข้าพเจ้าอยากจะบ่นเป็นภาษาอีสานเจรงๆ ช่วงนี้อะไรๆก็ดูยุ่งเหยิงไปหมด เริ่มด้วยเซนเซให้เขียนรายงานทั้งหมดว่าตั้งแต่มาที่นี่ทำอะไรไปบ้าง แล้วภาษาอังกฤษงูๆปลาๆของเราก็ถูกยกมาใช้ ผลเป็นไงน่ะหรอโดนแก้กระจายเลย ก็ไม่เป็นไรเนอะเอาใหม่ ส่งไปอีกรอบดิเคืองมากๆ เพราะเราโดนแก้ในส่วนที่เซนเซเป็นคนเขียนให้เองเมื่อคราวก่อน เป็นใครจะไม่เคืองใช่ม่ะ แล้วเราก็ต้องแก้อีกรอบ

วีคนี้เป็นอะไรที่สุดๆจริงๆเพราะนอกจากงานที่บอกมาแล้วเรายังมีสัมมนาอีก ทำพาวเวอร์พอยด์แล้วก็เตรียมบทพูด พอวันจริงก็กระเด้งตัวตื่นเองเพราะเหมือนมันกังวลสุดๆ ทุกครั้งที่ผ่านมาเรารู้ว่าเซนเซไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ในการพรีเซนของเรา แต่ว่าวันนี้ทุกอย่างดูดีขึ้นมากจริงๆ เป็นครั้งแรกที่เซนเซชมเราอ่ะ...ดีใจนะเนี่ย มันค่อยคุ้มกับที่เราตั้งใจทำงานมาหน่อย

พอพรีเซนเสร้จทุกอย่างไม่จบแค่นี้อะดิ เพราะเซนเซสั่งงานเราต่ออีกง่ะ....เยอะแยะมากมายเกินกว่าที่จะบรรยาย ทำไมชั้นซวยขนาดนี้ฟระ!!! ที่สำคัญคือให้เขียนแพลนงานส่งด้วย ไอ้ที่เรากะว่าจะพักสักหน่อย เลยต้องรีบหน้าตั้งเขียนให้เสร็จทันส่งพรุ่งนี้อะดิ แซดจริงๆ