อยากตะโกนกู่ก้องให้โลกรู้....ข้าทำได้....เย้เย

     ดีจั๊ย ดีจัย...คนดีอยู่ไหนตกน้ำไหลไฟไม่ดับ...ฮะๆๆๆ....ไอ้มั่ว
ความจริงคือ การทดลองเนี่ยนะ บางทีสิ่งที่ประสบผลสำเร็จอาจเกิดมาจากความผิดพลาดก็ได้....

     เช้านี้...ต้องใช้คำว่าเช้า เพราะเราไม่ได้ตื่นแปดโมงมานานกว่าสามอาทิตย์(ปกติ 11โมง เป็นเวลาตื่นนะ) ที่ตื่นเช้ามันมีสาเหตุ เพราะรู้สึกว่าตัวเองจะขี้เกียจเกินไปไง เด๋วงานจิมิคืบหน้าแล้วไม่มีข้อมูลรายงาน เลยว่าวันนี้จิทำ pollen อย่างง ถ้าไม่เข้าใจว่า pollen คือไรก็อย่าเข้าใจมันเลย เพราะเราขี้เกียจอธิบาย แต่คิดว่าคงรู้จักกันนะเรียนมาแล้วๆ

     เริ่มต้นด้วยการเตรียมสารทั้งหมดที่ต้องใช้ในการทำอาหาร...บอริค,แคลเซียมไนเตรท,โพแทสเซียมไนเตรท และก็แมงกานีสซัลเฟต เราก็จัดการเอามาชั่ง ละลายน้ำผสมกันเป็นอย่างดีใส่เพ๊คกะน้ำตาล(อิชั้นแวรี่น้ำตาลด้วยนะสามความเข้มข้น)เขย่านานมากๆๆๆๆกว่าที่มันจิละลายเป็นเนื้อเดียวกัน นี่ชั้นจะแขนบวมไหมเนี่ย(_ _!) พอเสร็จก็ตั้งทิ้งไว้เพื่อรอเวลาที่จะศึกษาการเจิมมิเนชั่นของพอลเลน(ตามธรรมชาติ 11โมง)เราก็เก็บของ ปรากฏว่าแมงกานีสซัลเฟต มันจะหมดแล้วไง เราก็เลยไปบอกพี่โบว์ให้ช่วยสั่งให้หน่อย
พี่โบว์....เมื่อกี้ปุ๋ยใช้อันนี้เตรียมอาหารหรอ
ข้าพเจ้า....ใช่พี่ ทำไมอ่ะ
พี่โบว์....อันนี้มันแมงกานีสซัลเฟตจุดเจ็ดน้ำนี่ ปกติเค้าใช้แมงกานีสซัลเฟตจุดห้าน้ำนะ
ข้าพเจ้า....จิงดิ ทำไงดีอ่ะทำไปแล้ว ขี้เกียจเตรียมไหมนะไม่ทันแล้วด้วยต้องใช้ 11โมง
พี่โบว์....จะลองดูก็ได้ ใช้แค่สองสามดอกแตะก็พอ เพื่อไม่ได้จะได้ไม่เปลืองดอก

     ....โอ้ยตรูละเซ้ง นี่อุตส่าห์ตื่นเช้ามาทำการทดลองแล้วทำผิด เซ็งโครตๆๆๆๆ แต่ก็เอาเหอะ ลองดูก็ได้ไหนๆก็ทำมาแล้วนี่หว่า...แง่วๆๆๆ
พอได้เวลาที่มันควรจะเจิมมิเนชั่นเราก็รีบไปเด็ดดอกโซบะที่รัก(ชั้นจิรักแกวันนี้เท่านั้นแหละย่ะ)มาแตะๆบนอาหารที่เตรียมไว้ จากนั้นก็เอาไปไว้ในตู้ควบคุมคอนดิชั่น จากนั้นก็รอดูว่ามันจิเจิมไหม(อีกสาม ชม.อ่ะ) พอเรียนภาษาญี่ปุ่นเสร็จก็ขึ้นแลบมาด้วยใจที่ห่อเหี่ยว บ่ายสองก่าๆก็...เอาวะ ลองดูไม่เกิดก็ทำไหม
เริ่มจากอันแรกตัวคอนโทรล...ส่องกล้องจุลทรรศ์นะ...

     ....เฮ้ย!!! อะไรนี่มันเจิมแล้ว มีหางงอกออกจากเกสรด้วย ถึงจะไม่ยาวนักก็เหอะ แต่ก็ถือว่าติดอ่ะ
ข้าพเจ้า...."พี่โบว์ๆมาดูเร็ว มันเจิมแล้ว" ตะโกนเรียกให้คนอื่นมาดูเหมือนทำโปรเจคเสร็จแล้วก็ไม่ปาน
พี่โบว์...."ทำไมต้องเร็วด้วยเนี่ย" เออจริง มันไม่หายไปไหนนี่หว่า นึกว่ามันจิหดกลับได้...โง่เจรงๆ
พี่โบว์...."เออ ติดแล้วแต่ว่ามันยังไม่เยอะนะ หางก็ไม่ยาวเลย"

     เออจริงอย่างว่า ข้าพเจ้าเลยลองดูอันที่แวรี่น้ำตาล อันนี้ใช้น้ำตาลสิบเปอร์เซนต์
....โอ้ว อุแม่เจ้า....มันยาวมากๆๆๆ เจิมเยอะด้วย ตะโกนเรียกพี่นาด้วยเลยคราวนี้....โอ้วววว แสดงว่าไอ้ซัลเฟตเจ็ดน้ำนี่มันได้ผล ได้ผลอย่างดีมากๆๆๆๆ นี่เราจะได้ผลงานอีกอันหรอเนี่ย...อู๊ยยย ดีใจๆๆๆ ยิ่งตอนที่พี่นาหันมาบอกว่า "เก่งมากๆ"...รู้สึกเหมือนตัวมันจะลอย ก็พี่ๆเค้าทำกันไม่ติดนินา แต่เราทำติด ฮะๆๆๆชีวิตนี้เราจะตั้งอยู่บนความฟลุ๊กตลอดเลยใช่ไหมเนี่ย...แต่ก็เอาเหอะเนอะ ไม่ว่าผลจะได้มาเพราะฝีมือหรือความบังเอิญหรือจะฟลุ๊กๆอย่างนี้ก็ได้ เราไม่ถือ ขอแค่มีงานส่ง เรียนจบเป็นพอ...กิ๊วๆๆๆ

เหนื่อยโครต

เหนื่อยโครตๆ เท่านี้แหละที่อยากจะบอกวันนี้
เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเล่าต่อนะ ว่าไปต่อสู้กะไรมาบ้าง
นี่ก็ตีสองแล้ว ไปนอนก่อนดีก่านะ

ปล. อนาคตเรา ใครเป็นคนกำหนด
ตัวเราเอง หรือ โอกาสที่อ.จะยื่นให้
ถ้าเราไม่ได้รับโอกาสล่ะ...เราไม่ดีพอใช่ไหม
อาจน้อยใจบ้างแต่คงไม่ลำบากใจเท่ากับการที่เราไม่ยอมรับโอกาสนั้น

ที่อ.เล่าเรื่องเทียนแต่ละเล่มเปรียบเหมือนโอกาสที่อ.ยื่นให้
หรือเราจะป็นคนที่ดับเทียนทันที ที่อ.ยื่นเทียนให้นะ
...ถ้าเทียนที่เราได้รับเป็นแบบที่เราอยากได้
เราคงอยากจะรักษาดูแลมันให้ดีที่สุด
แล้วก็หาทางที่จะทำให้ไฟนั้น ลุกโชนตลอดไป
แต่ในทางกลับกันล่ะ???