In my class

เรื่องขำๆของคนขำๆ...(อย่างข้าพเจ้าเอง)

ความจริงแล้วเทอมนี้เราน่าจะเครียดไม่ใช่หรอ ก็แหมๆๆเทอมนี้ต้องเรียนคนเดียว...พี่ๆชิ่งเอาตัวรอดกันโหม้ดเลย...ทิ้งหนุน้อยตาแป๋วแหววอย่างเราให้เผชิญโลกอยู่คนเดียว...ชะช่า แล้วที่นี่ใครจะคอยปล่อยมุขขำๆตอนเรียนละเนี่ย...จริงไหม??? แต่เอาเถอะมาถึงขั้นนี้แล้วนินา คนอื่นเค้าก็เรียนคนเดียวกันมาได้
เราก็ต้องทำดิ...がんばるね!!!

แล้วเรื่องขำๆในห้องก็เกิดขึ้นจริง...

ดูเหมือนเทอมนี้อาจารย์ทุกคน...เน้น...ทุกคนเลยนะ ดูจะให้ความสนใจกับเด็กน้อยอย่างเรามากเป็นพิเศษ ไม่รุ้ว่าทำไมเหมือนกัน จะว่าเป็นเพราะหน้าตาดีก็คงจะหลงตัวเองไปหน่อย...หรือว่าจะเป็นเพราะท่าทางที่เอ๋อๆของเรากันแน่หว่า??? คำตอบคงเป็นข้อหลังอย่างไม่ต้องสงกะสัยเลยเนอะ

ตั้งแต่วันแรกที่เรียน "วาตานาเบ้เซนเซ"(ต่อไปจะขอเรียกว่าเซนเซอย่างเดียวแล้วกันนะ)เซนเซคนนี้เราเคยเจอหลายหนแล้ว ไม่ค่อยเหมือนเซนเซเท่าไหร่เลย เหมือนคุณป้าขายของมากกว่า ใส่กางเกงแถมยังมีกระเป๋าคาดเอวอีก แกชอบออกไปยืนดูดบุหรี่อยู่นอกตึกบ่อยๆ(ที่นี่ไม่แปลกหรอกที่เห็นอาจารย์ผู้หญิงสูบบุหรี่อ่ะ )...ตอนแรกก็ให้แนะนำชื่อแต่ละคน
Macro>>"Macroเดซ"
เซนเซ>>"ไฮ มารูโกซังเดซ"
Hoffman John>>"Hoffman Johnเดซ"
เซนเซ>>"ไฮ ฮอฟฟุมานซังเดซ"
Tong>>"ท้งเดซ"
เซนเซ>>"ไฮ ท้งซังเดซ"
......พอถึงตาเรา......
ชั้น>>"บุษยาซังเดซ"
เซนเซ>>"เอ๋...บีซยาซังหรอ"
เฮ้ย.........แนะนำตัวเองไม่ต้องมีซังนี่หว่า อารมณ์ชั้นประมาณว่านั่งฟังเซนเซเพลินไงเห็นมี "-ซัง" ก็เลยซังบ้าง แต่เรารู้ตัวช้าไปตั้งแต่เสียงออกจากปากแล้ว เพราะเพื่อนหัวเราะกันใหญ่เลย...ทำไมฟระ แค่ชั้นพูดผิดแค่เนี่ย หัวเราะเยาะกันหรอ....ชิชิ ช้านอายนะเฟร่ย!!! (-_-;) ...แล้วชั้นก็เริ่มเรียนด้วยความรู้สึกพิกลๆอยู่พักนึง

จากนั้นเซนเซก็แนะนำเจ้าตุ๊กตาเม่นชื่อ"ปิ๊งป่อง" น้องเม่นตัวนี้จะถุกพลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปโดยน้ำมือของคนๆหนึ่ง อาจแรงบ้างค่อยบ้างตามกำลัง(น่าสงสารชะมัดเลย)และคนที่ได้รับจะต้องตอบคำถามของเซนเซ..."ให้นักเรียนแต่งประโยคโดยใช้รูป na adj. form หรือ i adj. form "

"มหาลัยทสึกุบะใหญ่และสวย"...คนแรกผ่านไป
>>>ช่างเป็นคำตอบที่ง่ายจริงๆ เหมือนจะเป็น pattern ไม่ต้องคิดเลยนะเนี่ย
"ห้องพักของฉันเล็กแต่สะอาด"...คนที่สองผ่านไป
>>>นี่ก็อีก คำตอบยอดฮิต ติดท๊อปไฟว์
"...."บรา บรา บรา "...."
คนที่สาม สี่ และห้าผ่านไปอย่างง่ายดาย
ทำไม๊ทำไม ไม่มีใครโยนน้องเม่นมาให้ชั้นบางนะชั้นนึกไม่ออกแล้วนะเฟ้ย
ไอ้แต่งประโยคน่ะมันไม่ยากหรอก แต่คำศัพท์ที่มีอยู่เนี่ย...มันมีจำนวนจำกัดนะ

พอคนที่หก...เจ็ด...ผ่านไป...
ชั้นก็ได้ยินเสียงเซนเซบอกว่า "อีกคนเดียวแล้วกันนะ ใครอยากตอบอีก"
...ชะช่า รอดๆๆ ชั้นไม่อาสาแน่ ใครจะตอบก็ตอบเถอะ...กร๊ากกกกกกกก
เงียบไม่มีอาสาสมัคร...

ชั้นเริ่มก้มหน้าอีกครั้ง แต่!!! ดวงตาเจ้ากรรมของชั้นดั้นเหลือบขึ้นไปสบตาปิ๊งๆกะเซนเซพอดี เซนเซหันมามองหน้าชั้นแล้วยิ้มหวาน...เหมือนจะรอให้ชั้นตอบรับ...ไม่มีทางหร๊อก...ตุ้บ!...เม่นน้อยลอยระลิ้วจากมือใครไม่รู้มาอยู่ตรงหน้าเราพอดี
โอ้ย...ทำไมที่อย่างนี้ส่งมาให้ชั้น อยากจะดิ้นตายจริงๆ (- -!)

เราก็ยังส่ายหน้าต่อไปเหมือนว่าไม่มีไรให้ตอบแล้ว มันไม่เหลือศัพท์อะไรแล้ว เซนเซเลยบอกว่า "ตอบอย่างอื่นก็ได้ที่ไม่ได้อยู่ในหนังสือก็ได้ อย่างเช่น...แฟนคุณเป็นยังไง" เท่านั้นแหละครับ ฮาตรึมกันทั้งห้อง...มันน่าขำตรงไหนเนี่ย
..."ไม่มี" ...เสียงไอ้คุณจอห์นที่ตอบแทน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะ..."กร๊ากกกกกกก"... ช่วยหัวเราะอย่างมีมารยาทหน่อยได้ไหมย่ะ เซนเซ... "อืม...อยากได้แฟนแบบไหนก็ได้"...โธ่เซนเซ ช่วยเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเลยได้ไหมเนี่ย แต่สุดท้ายชั้นก็ต้องตอบอยู่ดี ..."เป็นคนใจดีและสุภาพค่ะ".....อู๊ยยยยย จะหาได้บ่เนี่ย

ยังไม่จบมีต่อก๊อกหน้าเน่อ...


...Pubished by..."Pui"...