Elbe Restaurant

เคยได้ยินมาว่าเมืองนอกเนี่ย เด็กวัยรุ่นเค้าทำงาน part time หารายได้พิเศษกัน...จริงอย่างว่าที่เดียวเชียว เพราะเด็กที่ญี่ปุ่นเนี่ยนะ แทบจะทำกันเป็นงานหลักเลยด้วยซ้ำ ส่วนมากแล้วพอเข้ามหาลัยต้องหาเงินเรียนเอง ไม่มีบ้านเมืองไหนสบายเท่าเมืองไทยหรอก พ่อแม่หาให้ตั้งแต่เกิดจนเรียนจบแต่งงานกันนั่นแหละถึงจะเริ่มรับผิดชอบตัวเองกัน...(สำนึกเอาไว้นะว่าไม่มีใครรักเราเท่าพ่อแม่จริงๆ)

พอได้มาอยู่ที่นี่พอดีมีโอกาส คือ ไอ้เพื่อนห้องข้างๆเค้ารู้จักกะคนที่ร้านอาหารเยอรมัน ชื่อ "Elbe" แล้วตอนนี้เค้าขาดพนักงานล้างจานอยู่ เลยมาถามเราว่าสนใจจะทำไหม...คิดหนักอยู่เหมือนกันนะ เพราะตั้งแต่เกิดมาชั้นเคยทำงานซะที่ไหนล่ะ ไอ้ล้างจานนี้มันง่ายอยุ่หรอกแต่ไม่เคยล้างให้ใครนี่หว่า แถมเป็นลูกจ้างเค้า นายจะเป้นไงงก็ไม่รู้...ติ๊กต๊อกๆๆ คิดนานอยู่สามวัน ก็ตอบตกลง เพราะจริงๆแล้วที่เรามาที่นี่ก็กะมาหาประสบการณ์ไม่ใช่หรอ? ถ้าเกิดไม่ไหวหรือไม่ชอบเราก็แค่ลาออกไม่เห็นจะยากเลย ใครจะมาบังคับชั้นได้..จริงม่ะ แล้วไปทำงานกะคนญี่ปุ่นเนี่ยอย่างน้อยก็ได้ฝึกภาษาเราไปในตัวแถมยังได้เงินอีก เพราะที่นี่ค่าแรงแพงมากๆ เราไม่เคยรู้เลยว่าแค่การล้างจานอาทิตย์ละสามวัน วันละสามถึงสี่ชั่วโมงเนี่ย จะได้เงินหมื่นกว่าบาท...สามหมื่นกว่าเยนอ่ะ...แต่อย่างว่าแหละเนอะที่นี่ค่าครองชีพมันสูงนี่หว่าค่าแรงเลยแพง ตอนแรกที่ทำเรายังไม่มีสิทธิ์เลือกวันไง เลยต้องทำเย็นวันอังคารแล้วก็บ่ายวันเสาร์-อาทิตย์

วันแรกที่ทำ...จำได้ว่าตื่นเต้นพอสมควร...ความจริงมันก็แค่ล้างจานนะ แต่ความรู้สึกมันไม่ใช่แค่การล้างจานแต่มันคือการทำงานครั้งแรก เรามีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบและนั่นทำให้เราโตขึ้น พอไปถึงร้านตอนเย็นก็เจอกับสมาชิกในร้านมี ผู้จัดการ,เชฟ(สองคนนี้เคยเจอแล้วตอนมาสมัคร),ยาคุจิ(ผู้ช่วยเชฟ)แล้วก็ยังมีพนักงานเสิร์ฟอีกคนนึงที่เรายังจำชื่อไม่ได้จนถึงทุกวันนี้...ความจริงคือเราจำชื่อใครนอกจากสามคนนี้ไม่ได้เลยต่างหาก (_ _!)

ยาคุจิเป็นคนสอนงานเรา >> เราต้องล้างจาน,ช้อน เช็ดให้แห้งแล้วก็เก็บ พอตอนจะเลิกก็ทำความสะอาดพื้นเป็นอันเสร็จงานเรา จำได้ว่าวันนั้น สาม ชม.ผ่านไปมีคนมาแค่สองโต๊ะเอง...ไม่รู้ว่าปกติคนน้อยอย่างนี้อยู่แล้วหรือว่าเพราะเรามาทำงานไม่รู้ คนหายหมด 555...อ่อๆลืมแนะนำสมาชิกแต่ละคน

ผจก.>>ดูสุขุม นิ่งๆมีมาด แต่ความจริงแล้วใจดี แต่ก็นั่นแหละเพราะคำว่า ผจก.เลยทำให้เราเกรงตอนแรกๆอยู่ ตอนหลังก็คุยกัน ขำดี...ดีที่สุดที่เค้าพุดอังกฤษได้...เฮอะๆ
เชฟ>>หน้าตาดุมากๆๆ คือเป็นคนสูงอายุ(ห้าสิบกว่าแล้ว)แล้วไม่ค่อยยิ้ม แต่จริงๆแล้วเป็นคนที่ใจดีมากที่สุดเลย ชอบชวนเราคุยทั้งๆที่เราก็พูดไม่ค่อยได้..ตอนนี้เริ่มเก่งแล้วสงสัยเพราะคุยกะเชฟนี่แหละ ที่สำคัญคือเชฟชอบเอาขนมมาให้เราด้วย(^๐^) น่ารักจริงๆเลยเชฟนี่ วันก่อนยังเอาตุ๊กตา stich มาให้ด้วย...
ยาคุจิ>>จากชื่อก็บอกรูปร่าง (ยาคุจิ=ปาก)...อ้วนมากๆๆๆแต่อารมณ์ดี ชอบแอบกินของที่ร้านเป็นประจำเลย 555 ความจริงที่ร้านก็มีข้าวให้กินนะ เพียวแต่เวลาที่ยาคุจิทำอาหารให้ลูกค้า จะชอบชิมไปเรื่อยเลยอ่ะ แล้วจิมาบอกเราว่ากะลังลดความอ้วน...เฮอะๆ คงลดได้หรอกกกกกกกกกกก....ส่วนพนักงานเสิร์ฟคนอื่นนี้ไม่ขอกล่าวถึงนะ เพราะว่ามีหลายคนเปลี่ยนไปเรื่อย แล้วเเรก็ไม่ค่อยได้สุงสิงด้วยเท่าไหร่ อย่างที่บอกอ่ะ ชื่อเค้าเรายังจำไม่ได้เล้ยยยยย


...Published by.."Pui"...